...................
พระอาจารย์ท่านนิมนต์ให้มาเทศน์โยมในวันอาทิตย์ Lock บุญ ผมว่างพอดีเลยได้เดินทางไปเกาะภูเก็ตครั้งแรกในชีวิต ผมเดินทางวันเสาร์เย็นโดยเครื่องบินที่โยมจองตั๋วให้
..................
Gate 35 คือที่ที่ผมจะรอขึ้นเครื่อง ผมมาล่วงหน้าเกือบสองชั่วโมง นั่งรอไปครึ่งชั่วโมงโยมคอก็ประกาศว่าเครื่องมาเลทสามสิบนาที อีกสิบห้านาทีโยมคอก็ประกาศอีกว่าให้ย้ายไป Gate 32 อีกสักพักก็ประกาศอีกว่าเลทเพิ่ม คราวนี้มีเสียงผู้โดยสารฮึมๆเบาๆ ส่วนผมเฉยๆ เพราะคิดว่าแค่มีเครื่องไปส่งก็โอเคแล้ว
...................
ระหว่างรอนานผมก็มองเห็นผู้คนที่เดินทางมาที่แต่ละ Gate บ้างมาเป็นคู่ บ้างมาคนเดียว บ้างมาเป็นกลุ่ม คนที่มามีความหลากหลาย ผมคิดว่าคนที่ต่างจากเขาเหล่านั้นก็คือ ตัวผมเอง! ทันใดนั้นเสียงในใจมันถามผมว่า "มาบวชทำไมกัน"
................
ระหว่างกำลังงงๆกับคำถาม ผมเห็นพระสองรูปกำลังเดินมาทางผม รูปแรกเดินถือย่ามยกไว้ระดับอก รูปที่สองดูมีอายุมากกว่ารูปแรก พอท่านเดินเข้ามาใกล้ผม ผมเลยรู้ว่าพระรูปที่สอง คือ พระอุปัชฌาย์ของผมเอง เหมือนแสงสว่างบังเกิดขึ้น คำตอบคือโอวาทที่ท่านให้ไว้ในวันที่ผมบวชมันมาทบทวนในใจอีกครั้งว่า "เรามาบวชทำไม"
..................
ผมรีบลุกขึ้นต้อนรับท่านเลยทราบว่าท่านจะไปเชียงใหม่ ส่วนผมรอเครื่องต่อไปแบบปลื้มๆ
.................
ข้อคิด ผมคิดว่าชีวิตพระต้องหมั่นถามตัวเองว่า "บวชมาทำไม"
...................
สัพพะทุกขะ นิสสะระณะ,
นิพพานะ สัจฉิกะระณัตถายะ , เอตัง กาสาวัง ทัตวา,
ปัพพาเชถะ มัง ภันเต , อะนุกัมปัง อุปาทายะ.
ขอท่านโปรดอนุเคราะห์ ให้ผ้ากาสาวะนั้น ให้กระผมบวช
เพื่อทำให้แจ้งซึ่งพระนิพพาน เป็นเครื่องสลัดออกจากทุกข์ทั้งปวงเถิด ขอรั
