วันศุกร์ที่ 24 มีนาคม พ.ศ. 2560
"หิ่งห้อยที่ถูกกลบแสง" ตอนที่ 4 อวสาน
"หิ่งห้อยที่ถูกกลบแสง" ตอนที่ 4 อวสาน
__________________
ผมคิดว่าหลายๆคนที่อยู่ในเขตบุญพิเศษก็คงมีคำถามอย่างมากมาย เช่น ทำไมต้องประกาศเขตบุญพิเศษ? ทำต้องห้ามเข้าเขตบุญพิเศษ? ทำไมเอาแป๊บซี่ไปกินในเขตบุญพิเศษไม่ได้? ทำไมต้องใช้มือถือให้น้อยลงด้วย? ฯลฯ ผมก็เช่นกันสงสั้ยสงสัย ก็เลยใช้วิชาดำดิ่งในโซเชียวไปหาข้อมูล บุ๋มๆๆ
_________________
ก็ไปเจอกับกลุ่มคนหลายๆกลุ่ม ทั้งกลุ่มเด็กวัด กลุ่มรักเรา กลุ่มเฉยๆ กลุ่มใกล้รักเรา กลุ่มเกือบรักเรา พวกกลุ่มรักเราที่ไม่ได้เป็นเด็กวัดก็สงสารเราคิดว่าเราคงไม่รอดได้แต่เอาใจช่วยอยู่ห่างๆ กลุ่มเฉยๆก็กำลังศึกษาข้อมูลจากทั้งสองด้าน ส่วนกลุ่มใกล้รักกับเกือบรักเรานั้นก็อยากให้เรากลับไปที่พักกลางทางเร็วๆ555 และบางคนที่รักเราแต่ไม่ได้เป็นเด็กวัดก็เชียร์ให้เราแก้ไขปัญหานี้แบบนักเทนนิส คือ ตีมาก็ตีกลับไม่โกง อิๆ
___________________
แต่ๆ #ครูของเราสอนให้เราแก้ปัญหานี้ด้วยการแผ่เมตตาไป สวดมนต์ไป นึกถึงบุญไป พอวิธีการแก้ปัญหาแบบนี้ไปถึงหูกลุ่มรักเราแต่ไม่ใช่เด็กวัด กลุ่มเฉยๆ กลุ่มใกล้รักและเกือบรักเรา ทุกกลุ่มต่างพูดเป็นเสียงเดียวกันเลยว่า "เด็กวัดบ้าไปแล้ว" แต่สำหรับเด็กวัดก็ปฏิบัติตามคำครูโดยที่ไม่มีข้อแม้และเงื่อนไข พวกเราสวดมนต์กันทั้งวันทั้งคืน แม้ยามที่แขกมาเคาะประตูบ้าน พวกเราก็ออกไปต้อนรับแขกด้วยเสียงสวดมนต์ เวลาผ่านไปวันแล้ววันเล่าเหตุการณ์ก็ดีขึ้น พวกเราสามารถเอาแป็บซี่เข้ามากินได้ สามารถเข้าออกพื้นที่บุญพิเศษได้ 5555
____________________
ผมก็แอบไปส่องโซเชียวอีกรอบ ปรากฏว่าพวกเราเด็กวัดได้รับคำชมเชยจากกลุ่มคนต่างๆ ที่ออกหน้าออกตาก็กลุ่มที่รักเราแต่ไม่ใช่เด็กวัด กลุ่มเฉยๆก็เอียงมาหาเรา กลุ่มใกล้รักเราก็มาเป็นกลุ่มเกือบรักเรา กลุ่มเกือบรักเราก็ย้ายมากลุ่มเฉยๆ และบางคนถึงกระโดดมาเป็นกลุ่มรักเราเลยทีเดียว
___________________
วิธีการแก้ปัญหาที่ครูสอนนั้นท่านก็เอามาจากวิธีการแก้ไขปัญหาของพระพุทธเจ้านั้นเองครับ แต่บางครั้งคนที่มาศึกษาก็ยังไม่มั่นใจเลยว่าวิธีการแบบนี้มันจะแก้ไขได้จริง บางพวกถึงกับคิดว่าไอ้วิธีการแบบนี้มันมีแต่ในนิยายไม่มีใครทำได้จริงหรอก มาบัดนี้พวกเราเด็กวัดได้ยืนยันแล้วว่าวิธีของพระพุทธเจ้านั้นใช้ได้จริงแค่ต้องใช้ความอดทนอย่างมากมาย และแม้ตอนนี้ปัญหายังไม่ถูกแก้ไขจนหมด แต่ก็ทำให้มั่นใจได้ว่าทุกๆอย่างจะคลี่คลายในทางที่ดีขึ้น ดังที่พระพุทธเจ้าตรัสว่า "ธรรมย่อมรักษาผู้ประพฤติธรรม" ครับ
___________________
สุดท้ายผมคิดว่ายิ่งมืดยิ่งใกล้สว่างครับ ความมืดยามราตรีทำให้หิ่งห้อยดูสวยเด่นต้องตาต้องใจผู้คน แต่ก็คงได้อีกไม่นานเมื่อยามอาทิตย์อุทัยแผ่รัศมีจากขอบฟ้าแสงหิ่งห้องก็จะถูกกลบไป ความสว่างของดวงอาทิตย์จะดึงดูดสายตาผู้คนทั้งโลกให้หันมาทางทิศเดียวกัน ขอแค่พวกเราเด็กวัด "ทำตามครูสอนอย่างอดทน และรอด้วยใจสบายๆ"
เล่าโดย
โรตีราดนมข้นหวานเยอะๆ
วันอังคารที่ 21 มีนาคม พ.ศ. 2560
"หิ่งห้อยถูกกลบแสง" ตอนที่ 1
"หิ่งห้อยถูกกลบแสง" ตอนที่ 1
___________________
20 กว่าวันแล้วที่ผมอยู่ในสถานการณ์บุญพิเศษ ในเขตบุญสถานที่ผมคิดว่าใหญ่ที่สุดในโลกนั้นก็คือ "วัดพระธรรมกาย" และมีอะไรหลายอย่างที่เกิดขึ้นกับผม แต่ที่สังเกตได้ชัดเจนคืออะไรรู้ไหมครับ? ลองทายดู... อิๆ นั้นก็ คือ "น้ำหนักผมลดไป 2 กิโล" 55555 ที่ผ่านมาโยมแม่ก็บอกให้ลดโยมพ่อก็บอกให้ลดแต่ทำไม่ได้สักที เพราะรู้ว่าตัวเองอยู่ในกลุ่มประเภทรักษาศรัทธา 5555 อยู่ง่ายฉันง่ายว่างั้น ^-^
__________________
จำได้ว่าวันแรกที่มีสถานการณ์ ผมเพิ่งกลับจากไปสอนธรรมะให้กับเด็กอนุบาลสาม นั่งรถจะถึงวัดอยู่แล้วดันโดนน้องเจ้าหน้าที่โบก น้องเจ้าหน้าที่ถาม "หลวงพ่อจะไปไหนครับ" ผมนี่ตกใจเลย ที่ตกใจเพราะน้องเจ้าหน้าที่ดันมาเรียกผมว่า "หลวงพ่อ" ได้ไง ผมเพิ่งเลขสามเอง 55555 ผมก็ตอบไปว่าจะกลับวัดพระธรรมกายเพิ่งไปเทศน์เด็กมา น้องเจ้าหน้าที่ก็บอกกลับมาว่า "ไม่ได้นะครับ ห้ามเข้าเด็ดขาด นิมนต์หลวงพ่อไปหาวัดอื่นจำวัดนะครับ" จากนั้นน้องเจ้าหน้าที่ก็ขออนุญาตถ่ายรูปผม โอ้โฮ! รู้สึกเหมือนดารา อยากถ่ายก็ถ่ายครับ ตามปกติใครมาถ่ายรูปผม ผมจะยิ้มให้กล้องตลอด เพราะผมถือว่าเรายิ้มแค่แป๊บเดียว แต่ภาพที่ได้มันจะ "ยิ้มไปตลอดกาล" ก่อนมาบวชยังมีคนแซวผมว่า "ยิ้มหวาน" เลยครับ 55555
___________________
งานเข้า! เขาบอกให้หาวัดนอน ปรึกษากับสารถีเราจะไปนอนกันที่วัดไหนดี ไม่มีวัดไหนที่เราคุ้นเคยแถวๆนี้เลย ผมก็เลยเสนอไปว่า เอางี้.. เดี๋ยวเราลองเลี้ยวเข้าไปในซอยข้างหน้าดูเผื่อจะเจอวัดสักวัด ผมเข้าซอยนั้นออกซอยนี้ เข้าซอยนี้ออกซอยนั้น ไปๆมาๆ บังเอิ้ญ บังเอิญ ดันมาโผล่ที่วัดพระธรรมกายซะได้ ไม่รอช้ารีบกลับเข้าไปสร้าง" บุญพิเศษ" ดีกว่า 5555
"หิ่งห้อยที่ถูกกลบแสง" ตอนที่ 2
"หิ่งห้อยที่ถูกกลบแสง" ตอนที่ 2
____________________
555555 "ธรรมะที่เรียนมาต้องมีสนามทดสอบ" ชีวิตพระอยู่ได้ด้วยอาหารจากญาติโยม พระวัดพระธรรมกายก็เช่นกันต้องฉันทุกวัน ช่วงบุญพิเศษเช่นนี้ทางเข้าทางออกประตูวัดไม่ปกติ คือ มีน้องเจ้าหน้าที่ในเครื่องแบบมาคัดกรองคนเข้าออก คนออกออกง่ายแต่เข้านี่สิ ย๊ากยาก กระทบไปถึงอาหารการกินที่เป็นวัตถุดิบไม่สามารถนำเข้าได้ จากเดิมอาหารการกินของวัดพระธรรมกายอุดมสมบูรณ์มาร้อยเลี้ยงร้อยมาล้านเลี้ยงล้าน มาบัดนี้ต้องประหยัดให้มากที่สุด เพราะในวัดทั้งพระทั้งเณรญาติโยมที่มาร่วมบุญพิเศษมีอยู่จำนวนมาก และก็ไม่รู้ว่าบุญพิเศษนี้จะมีไปถึงเมื่อไร ผมในฐานะพระตัวเล็กๆองค์หนึ่งต้องหาทางช่วยวิกฤติครั้งนี้ด้วย โดยการ "ออกไปบิณฑบาต" เนื่องจากญาติโยมเข้าวัดไม่ได้ ได้แต่รอใส่บาตรอยู่นอกวัด เอาล่ะ สู้ๆ
____________________
ผมไปหาข่าวจากพระเพื่อนที่ออกไปบิณฑบาตก่อนหน้านี้ว่าต้องเตรียมตัวอย่างไร เส้นทางเดินไปทางไหนบ้าง และที่สำคัญคือสุทธิสงฆ์ต้องเอาติดตัวไปด้วย ไม่งั้นคุณจะได้ออกไปบิณฑบาตแต่คุณจะกลับเข้าวัดไม่ได้ ออ! ต้องสุทธิสงฆ์วัดพระธรรมกายเท่านั้นจ้า ก่อนจำวัดผมเตรียมอุปกรณ์ให้พร้อม บาตรใส่ถลก ย่ามพระธุดงค์ พับจีวรพร้อมห่ม และตั้งนาฬิกาปลุกตีสี่ นั่งสมาธิแผ่เมตตา พอเริ่มจำวัดกลับนอนไม่หลับเพราะตื่นเต้นอย่างบอกไม่ถูก 5555 แต่สุดท้ายก็หลับได้
___________________
เส้นทางผมก็จะเริ่มสตาร์ทที่เมืองแก้วเวลา 5.45 น. มีพระหกเจ็ดรูปเดินเข้าเมืองแก้ว ญาติโยมที่เมืองแก้วก็อยู่ในเขตบุญพิเศษเหมือนกัน อาหารการกินก็ลำบากแต่ด้วยหัวใจใฝ่บุญก็ไม่ทิ้งบุญ โยมบางคนพอใส่บาตรเสร็จ แล้วเดินมาเจอกันอีกทีตรงทางเข้าเมืองแก้ว โยมบอกเข้าไปรับข้าวในวัดมา โหหห.. โยมยอมถวายของประณีตให้กับสงฆ์แล้วก็ยอมลำบากในเรื่องอาหารการกินของตัวเอง เพราะอาหารที่วัดแจกสาธุชนช่วงนี้ก็เป็นประเภทกินให้มีแรงก็แค่นั้น
___________________
เสร็จภารกิจโปรดญาติโยมที่เมืองแก้วก็เตรียมออกสู่โลกกว้าง5555 ทางออกลำบากนิดหน่อย ได้อารมณ์เหมือนๆ เข้าค่ายลูกเสือ ผ่านแผงกั้นเหล็กเราก็มาเจอกลุ่มน้องเจ้าหน้าที่ในเครื่องแบบหลายสิบนาย พอเขาเจอพระมาบิณฑบาตส่วนใหญ่ก็ยกมือไหว้พระ จากนั้นผมก็มุดลงใต้ถนนไปโผล่ฝั่งตลาด ก็เจอกับจุดลงทะเบียนพระที่จะเข้าไปบิณฑบาต มีการตรวจบัตรและถ่ายรูป เฮยยยย.. กว่าจะได้บิณฯ55555
___________________
เดินเข้าไปเขตตลาดไม่เกินสิบก้าว ญาติโยมมาจากไหนไม่รู้มาใส่บาตรเต็มไปหมด บาตรเต็มย่ามเต็มแถมต้องหิ้วถุงพลาสติกอีกด้วย555 ญาติโยมคงอยากจะฝากไปถึงพระคุณเจ้าอีกหลายรูปที่อยู่ในวัด ขาออกจากวัดเราออกทาง ขากลับเราก็ต้องเข้าอีกทาง เพราะทางเข้านี่ทราบมาจะพระเพื่อนว่าจะต้องมีการตรวจสุทธิสงฆ์ลงทะเบียน และ "ตรวจภัตตาหารที่ไปบิณฑบาต" มาด้วย
____________________
แรกๆ ผมเตรียมใจไว้แล้วครับ พวกของแห้งต่างๆเอาเข้าไม่ได้ พอผมเจอหน้าน้องเจ้าหน้าที่ผมก็อยากให้เขาสบายใจ เพราะน้องเขาคงถูกหัวหน้าสั่งมาอีกที ผมเลยบอกพร้อมด้วยรอยยิ้มว่า "ทำตามหน้าที่เลยจ้า" เขาก็เอาย่ามผมไปตรวจ น้องเขาหยิบ มาม่า ผมก็ยิ้มให้ เขาหยิบปลากระป๋อง ผมก็ยิ้มให้ เขาหยิบผักกาดดอง ผมก็ยิ้มให้ แต่พอน้องเขาหยิบ #แป๊ปซี่กระป๋อง รอยยิ้มผมมันหายไป แป๊ปซี่ซซซซTT แต่ผมก็นึกถึงสิ่งที่หลวงพ่อท่านเคยสอนว่าให้เมตตา สิ่งที่เรากำลังเจอมันคือกรรมเก่าที่เราเคยทำไว้ ผมก็ยิ้มได้อีกครั้งแม้จะแห้งๆก็เถอะ น้องเขาบอกจะเอาของไปส่งวัดอื่นให้ ผมก็ปลื้มใจที่ได้ถวายภัตตาหารบิณฑบาตให้วัดอื่นด้วยTT
___________________
ข้อคิดจากเรื่องนี้
-ธรรมะต้องมีภาคปฏิบัติถึงจะรู้ว่าเราทำได้ไหม ปฏิเวธเป็นอย่างไรบ้าง
-จงแผ่เมตตาเยอะๆ เราทุกคนเป็นพี่น้องร่วมเกิดแก่เจ็บตาย อย่าว่าร้ายใคร อย่าทำร้ายใคร
-ศัตรูที่แท้จริงคือพญามาร
-แป๊ปซี่ไม่ได้ฉันหรอกเพราะบุญไม่พอ
เล่าโดย
โรตีราดนมข้นหวานเยอะๆ
"หิ่งห้อยที่ถูกกลบแสง" ตอนที่ 3
"หิ่งห้อยที่ถูกกลบแสง" ตอนที่ 3
____________________
คำว่า "คิดถึง" ส่วนใหญ่เราก็ใช้กับคนที่เรารักเราคุ้นเคย แต่มาวันนี้ผมได้ใช้คำว่าคิดถึงกับสิ่งก่อสร้างทางจิตใจนั้นก็คือ "พระมหาธรรมกายเจดีย์" ผมอยู่ในเขตบุญพิเศษมาหลายวันแล้ว ชีวิตประจำวันเปลี่ยนไปหมด ก่อนหน้านี้ชีวิตผมอยู่กับการเทศน์สอนเด็กน้อย บางครั้งเสาร์อาทิตย์ก็มีจัดค่ายธรรมะตามที่ต่างๆทั่วประเทศ แต่ถ้าเมื่อใดก็ตามถ้าผมอยู่วัด ผมจะมาบูชาเจดีย์ทุกวัน แล้วก็จะอัพภาพดอกไม้บูชาเจดีย์ลงในเฟสบุ๊ค ซึ่งนับรวมๆกันตอนนี้ก็เกือบพันครั้งแล้วครับ ที่เจดีย์มีองค์พระธรรมกายที่มีชื่อผมอยู่ 8 องค์ และร่วมในชื่อของหลวงปู่ หลวงพ่อ คุณยายอีกหลายองค์ องค์พระที่ผมสร้างในชื่อผมนั้นเป็นเพราะผมเคยอาพาธหนัก หนักแบบที่ใครๆก็ไม่คิดว่าจะหาย แต่มันก็หายอย่างที่ใครคาดไม่ถึง
____________________
และวันนั้นก็มาถึง วันที่ความคิดถึงรุมเร้าอย่างแสนสาหัส 5555 เลยต้องไปเจดีย์ให้ได้ แต่ก่อนหน้านั้นก็รู้ดีว่าฝั่งสองพันไร่นั้นไม่เหมือนเดิมแล้ว เราอาจจะเจอเจ้าหน้าที่ในเครื่องแบบจากนั้นเราจะเจออะไรอีกก็ไม่รู้ เอาล่ะ! เป็นไงเป็นกัน ช่วงเย็นๆผมก็มุ่งสู่ฝั่งสองพันไร่เลยครับ ออกประตู5 เข้าประตู 6 ฝานสำนักกัลฯ สื่อสารองค์กร พอหันซ้ายเท่านั้นแหละ โห! เจ้าหน้าที่ในเครื่องแบบหลายสิบนายอยู่ตรงแยก ชพส. แต่เหมือนเขาจะไม่สนใจเรา ผมก็เลี้ยวขวามุ่งสู่เจดีย์อย่างรวดเร็ว เดินๆในยามโพล้เพล้มองรอบๆตัวไม่เจอผู้คน รถลาก็ไม่เห็น ผมรู้สึกวังเวงมากๆเลยครับ คล้ายๆเรากำลังเดินเข้าไปในเมืองร้างที่อาจจะมีตัวอะไรโผล่มากัดเรา เดินๆไปก็นึกถึงหลวงปู่ไปภาวนาสัมมาอะระหังไป5555 ปลอดภัยแน่นอน
____________________
ผมเดินมาถึงข้างห้องแก้วก็ฉุกคิดได้ว่า เอ้.... ถ้าที่เจดีย์ไม่มีดอกบัวให้บูชาเจดีย์ล่ะ เพราะไม่แน่ใจว่าจะมีโยมนำดอกบัวมาวางในตระกร้าเหมือนเดิมรึเปล่า เลยเตรียมแผนสำรองครับ ระหว่างเดินก็มองข้างทางเผื่อเจอดอกไม้อะไรก็ได้จะได้นำไปบูชาเจดีย์ เดินเลยแจ่มจันทร์ผมก็เจอต้นเฟื่องฟ้ามีดอกสีแดงๆสวยงาม ก็เด็ดมาช่อเล็กๆแล้วรีบเดินไปเจดีย์ ผมมองไปที่วิหารคดมีไฟเปิดอยู่พอเดินอีกหน่อยก็เห็นเจดีย์ เจดีย์ก็มีไปส่องสว่างบูชาเปิดอยู่ ผมเริ่มมองเห็นคนบ้างไม่กี่คนก็เริ่มรู้สึกว่าแถวนี้น่าจะปลอดภัย555 และผมเห็นโยมผู้หญิงคนหนึ่งเอาไม้ถูพื้นผูกติดรถสามล้อไฟฟ้า แล้วก็วิ่งลากถูไปถูมาบริเวณจุดบูชาเจดีย์ มองไปที่จุดรับดอกบัวก็เห็นดอกบัววางอยู่จำนวนหนึ่ง แสดงว่าก่อนหน้านี้น่าจะมีคนมาบูชาเจดีย์ทุกวัน สาธุๆ
___________________
ความคิดถึงก็ได้ตอบสนอง ผมได้บูชาเจดีย์แล้วครับ แม้บรรยากาศรอบๆจะเงียบ ไม่เหมือนเมื่อก่อนที่มีญาติโยมสาธุชนมากมาย มีเสียงสวดธรรมจักร มีเสียงระฆังธรรม มีปานะมากมายที่โยมจัดถวายพระเณร ตอนนี้มันเงียบแต่ใจผมอบอุ่นอย่างบอกไม่ถูก ผมมั่นใจในความดีมั่นใจในสิ่งที่หลวงพ่อสอน ขอแค่เรา "อดทนและรอ" แล้วเราจะชนะไปด้วยกัน
เล่าโดย
โรตีราดนมข้นหวานเยอะๆ
โรตีราดนมข้นหวานเยอะๆ
ข้อคิดจากการไปบิณฑบาตของผม
ข้อคิดจากการไปบิณฑบาตของผม
1. #ไปเท้าเปล่า หญ้านุ่มๆเราก็เหยียบ กรวดแข็งๆเราก็ต้องย่ำ บางครั้งเศษแก้วก็ต้องโดน
... การทำงานให้ดีต้องติดดิน ดูให้ละเอียด รู้จักนิสัยใจคอเพื่อนร่วมงานและลูกน้อง แน่นอนว่าเราจะเจอความไม่สมบูรณ์ สุดท้ายเราก็จะต้องหาทางจัดการปัญหานั้นๆ ผลงานที่ออกมาก็จะยอดเยี่ยม
2. #ไปทีละก้าว แม้อยากจะเดินบิณฑบาตให้เสร็จเร็วๆ แต่ก็ได้แค่เดินไปทีละก้าว
... ความสำเร็จในชีวิตก็เช่นกัน มันมีขั้นตอนของมัน ขอแค่ลงมือทำด้วยความขยันและอดทน
3. #ให้พรโยมด้วยใจจริง ไม่ว่าจะเป็นโยมคนแรกหรือโยมคนที่หนึ่งร้อยต้องให้พรจริงใจเสมอกัน ไม่ทำความรู้สึกว่าเหน็ดเหนื่อย
... ชีวิตการทำงานในวันหนึ่งๆเราอาจต้องเจอใครหลายคนที่มาติดต่อ ถ้าหากเราให้ความสำคัญกับทุกคนเหมือนทุกคนเป็นคนพิเศษ สิ่งดีๆก็จะเกิดขึ้นกับงานของเรา
4. #อย่าคาดหวังเกินไป ได้ข้าวฉันข้าว ได้หมูปิ้งฉันหมูปิ้ง แค่พออิ่มท้อง
... ผลของงานที่ได้มามันอาจไม่ได้ดังใจหวัง ให้คิดซะว่าก็ยังดี ดีกว่าไม่ได้อะไรเลย
หลวงพี่ฮอนเดินบิณฑบาตแล้วเอามาเล่าให้ฟัง
สมัครสมาชิก:
ความคิดเห็น (Atom)




