ภาษาอังกฤษที่ไม่รัก

ภาษาอังกฤษ หึๆๆ ผมมีปมกับสิ่งที่เรียกว่า "วิชาภาษาอังกฤษ" ตั้งแต่เด็กจนโตก็ขอแค่สอบผ่านๆไป ไม่ต้องพูดถึงการนำไปใช้ ห้องเรียนมีเซาวด์แลปแต่เป็นซาวด์แลบผีสิง มีแต่โต๊ะมีหูฟังเก่าๆอุปกรณ์พังๆมันคือห้องเก็บของดีๆนิเอง ผมคิดว่าวิชาภาษาอังกฤษไม่เห็นจำเป็นอะไรเลย ชีวิตเราก็ไม่ได้เจอพวกฝรั่งทุกวันสักหน่อยทำไมเราจะต้องเรียนด้วย และที่พีคสุดๆ คือ ตอน ม.1 ครูเรียกผมไปอ่านภาษาอังกฤษต่อหน้าเพื่อนทั้งห้อง ซึ่งผมอ่านไม่ได้!!! ผมทั้งอายทั้งกลัว เหงื่อออกมาจนเสื้อนักเรียนเปียกไปหมด ความอายและกลัวครั้งนั้นทำให้ผมฝังใจว่า "ผมไม่ชอบวิชาภาษาอังกฤษ" จนเป็นเหตุให้ผมต้องเลือกเรียนวิศวะเพราะคิดว่าภาษาอังกฤษน้อยสุดแล้ว 5555 แล้วความจริงก็ปรากฏว่า "หนังสือส่วนใหญ่เป็นภาษาอังกฤษ" แต่โชคดีที่มีตัวเลขเยอะหน่อยเลยไม่ยากเท่าไหร่ อิๆๆๆ

------------------

เรียนจบรับปริญญามาบวชเป็นพระก็ไม่คิดว่าจะต้องใช้ภาษาอังกฤษอะไร สอนเด็กนักเรียนนักศึกษาก็ใช้แต่ภาษาไทยล้วนๆ และสิ่งที่เป็นนิสัยติดตัวมา คือ เวลาเจอชาวต่างชาติผมจะหลบไม่สบตาด้วยเด็ดขาดเดี๋ยวเขาถามเราเป็นภาษาอังกฤษคงจะแย่แน่ 

------------------
 
บุญพาวาสนานำ! วันหนึ่งผมกำลังทำงานอยู่หน้าคอมฯ หลวงพี่ชมรมพุทธรูปหนึ่งท่านเดินเข้ามาหาแล้วบอกผมว่ามีค่ายเยาวชนนานาชาติมากันสิบประเทศเลยอยากจะชวนผมกับน้องในกองไปช่วยจัดค่ายนี้กัน แล้วท่านก็นัดประชุมงานกับอีกหลายฝ่าย หลังประชุมเสร็จผมรู้ชะตากรรมเลยว่าค่ายนี้ภาษาอังกฤษโอลี่ TT ข้อมูลที่รู้ๆค่ายนี้จัดที่วัดพระธรรมกายและที่พัทยา แล้วอะไรล่ะถ้าพระไปต้องทำอะไร เทศน์เหรอ! ไม่ไหวๆ ถ้านำนั่งสมาธิกับให้พรก็พอไหว ไม่รู้จะเจออะไรบ้างก็เตรียมๆไปก่อนล่ะกัน 

------------------

เรื่องนำนั่งสมาธิเป็นภาษาอังกฤษผมเคยนำนั่งมาแล้วนะ เคยนำนั่งให้กับน้องมองโกเลีย จำได้ว่าไปเปิดยูทูปนำนั่งสมาธิหลวงพ่อแล้วมันจะมีซับภาษาอังกฤษขึ้นข้างล่างจอ ผมก็จดๆทีล่ะตัวมาจนเต็มกระดาษ A4 พอวันจริงก็ไปนำสวดมนต์จากนั้นพอจะนำนั่งสมาธิพี่เลี้ยงเขาก็ปิดไฟทั้งห้อง ห้องมืด! พี่น้องชาวไทยครับข้อความนำนั่งสมาธิที่ผมจดมาบัดนี้มองไม่เห็นแล้ว 5555  งั้นก็ สลิปๆ ซอฟๆ ละกัน

-----------------

ค่ายเยาวชนนานาชาติ หรือ IBYC ผมก็ลุ้นว่าเขาจะลืมผมพาขึ้นรถไปด้วยเพราะดูในไลน์กลุ่มไม่มีชื่อผมเลย หวังจะเนียนๆไม่ไปแต่ในย่ามก็เตรียมบทนำนั่งสมาธิภาษาอังกฤษไปด้วย บทให้พรสั้นๆนิดหน่อย ทุกอย่างต้องพร้อมไว้ก่อน เสียงมือถือดังงงง น้องในกองโทรมานัดหมายให้ขึ้นรถ เอาน่าๆ ไหนๆก็ไหนๆแล้วไปก็ได้ 55555

-----------------

ค่ายนี้โชคดีที่มีหลวงพี่หมอท่านเก่งภาษาอังกฤษมาก ฉะนั้นหน้าที่เทศน์จึงเป็นของท่าน นำนั่งก็ของท่าน ให้พรก็ของท่าน ผมก็ไปร่วมอนุโมทนา 5555 และค่ายนี้ก็มีหลวงพ่อพระมหาเถระจากพม่าไปด้วยอีกสี่ห้ารูป งานเข้าล่ะ! เพราะเวลาฉันต้องนั่งโต๊ะเดียวกันถ้าท่านชวนคุยทำไงดี อ่ะๆๆ เรามีกูเกิลนี่! น่าจะช่วยได้ อิๆ

-----------------

แล้วก็จนได้ TT
ที่โต๊ะฉันเพล
หลวงพ่อจากพม่าถามเราเป็นภาษาอังกฤษว่า "พูดอังกฤษได้ไหม"
ผมตอบว่า "ลิดตื้น ลิดตื้น"

จากนั้นท่านก็เลยคุยเป็นภาษาอังกฤษเลยทีเดียว
ท่านก็ถาม "อยู่ประจำที่พัทยาเหรอ"
ผมตอบว่า "โน ไอคำฟอมวัดพระธรรมกาย เยสเตอร์เด คำเฮีย แอนโกทูเขาชีจรรย์วิดยู"
ท่านก็ถามต่อว่า "วัดพระธรรมกาย ปทุมธานี? "
ผมตอบว่า "เยส"
ท่านถามต่อเกี่ยวกับปทุมธานีแต่มีคำว่า "พอเว้นส" ผมไม่เข้าใจคำนี้ ผมเลยใช้กูเกิลทานสเรตให้ท่านช่วยสะกด
province แปลว่า จังหวัด
ผมเลยรีบตอบเสียงดังฟังชัดว่า "เยส"
ตามด้วย "ไทยแลนด์แหบพอเว้นสเซเว่นตี้เซเว่น ปทุมธานีอิสอะพอเว้นสอินไทยแลนด์"
จบบทสนทนา ผมเอาตัวรอดได้ ขอบคุณกูเกิล

-------------------

 หลวงพี่จากพม่าท่านเคาะห้องแล้วยื่นรีโมตแอร์มาให้ ผมเลยใช้ความสามารถภาษาอังกฤษที่เรียนมาตั้งแต่ประถมตอบกลับไปว่า
ไอแหบ
อิดออนเลดี
แทงคิว
ยิ้ม....
ท่านเข้าใจที่ผมสื่อสาร ผมถือว่าผ่าน

และหลายๆครั้งผมใช้ภาษามือโบกไปมาเพื่อช่วยในการสื่อสาร อืม...ก็ไม่ยากเนอะในการคุยกับชาวต่างชาติ

บางจังหวะเขาหัวเราะกันผมก็ชิงหัวเราะตามด้วย แล้วค่อยมาทำความเข้าใจที่หลังว่าเขาหัวเราะอะไรกัน โดยจับคำศัพท์มาเชื่อมไปๆมาๆ ผมเนี่ยอารมณ์เหมือนคอม CPU คอทูเลย 5555  และดีกว่าทุกคนในค่ายคือผมได้หัวเราถึงสองรอบ รอบแรกหัวเราะตามเขา รอบสองพอเข้าใจที่เขาพูดจึงหัวเราะคนเดียวอีกรอบ อิๆ

----------------

ค่ายนี้ก็เป็นอีกมิติหนึ่งในงานศีลธรรมที่หลวงพ่อท่านดำริให้ขยายไปทั่วโลก ภาษาอังกฤษก็เป็นสากลที่คงจะต้องใช้เนอะทำไงได้ ขออนุโมทนาบุญและขอบใจที่ชวนคนอ่อนภาษาอังกฤษไปค่ายนี้ด้วย และผมคิดว่าเมื่อถึงวันสว่างคนทั้งโลกก็จะได้มาคุยภาษาเดียวกันนั้น คือ "ภาษาใจจากศูนย์กลางกายฐานที่เจ็ด"

 May you be well and enjoy success in your life, and may the Triple Gem bless you and enable you to reach your goal of attaining Nibbana.