ช่วยกันนะ

------------------
บางท่านไปเห็นโปรไฟล์คนหนึ่งว่าเขาเข้าวัดทำบุญใกล้วัดวาศาสนา พอมีเหตุการณ์พฤติกรรมกรรมที่ไม่ดีของเขาคนนั้นก็มักจะมีคนมาแสดงความคิดเห็นว่า "เนี่ย...ขนาดเข้าวัดทำบุญยังทำพฤติกรรมอย่างนี้เลย" หรือบ้างประมาณว่าศาสนาไม่สามารถทำให้คนเป็นคนดีได้ หลวงพี่ก็อยากจะถามกลับว่า "รู้จักพระเทวทัตไหม" ท่านนี้ยิ่งกว่าเข้าวัดทำบุญอีก ท่านบวชเป็นพระในพระศาสนาเลย แต่พฤติกรรมก็อย่างที่ทุกท่านทราบ หรือมีโรงเรียนไหนที่สามารถทำให้นักเรียนได้ 4.00 ทุกคนบ้าง ฉะนั้นหลวงพี่คิดว่าเราควรมาช่วยกันดีกว่านะ ถนัดทางไหนก็ช่วยทางนั้น ถ้าไม่ถนัดก็ลองฝึกๆ ทำดูเอา งานศีลธรรมต้องเริ่มแต่เด็ก ผู้ใหญ่ที่เบียดเบียนคนอื่นให้เดือดร้อนในวันนี้ก็คืออดีตเด็กชายเด็กหญิงที่นักรักทั้งนั้นนนน... อย่าให้มันจบแค่ผรุสวาจาแล้วก็หาคนผิด ประโยชน์ไม่เกิด บางครั้งอาจกลายเป็นอนุโมทนาบาปไปเสียอีก
---------------------
วีรชาติ มเหสกฺโข
630123

ครั้งแรกในชีวิตสำหรับ "เกาะภูเก็ต"

ครั้งแรกในชีวิตสำหรับ "เกาะภูเก็ต"
...................
พระอาจารย์ท่านนิมนต์ให้มาเทศน์โยมในวันอาทิตย์ Lock บุญ ผมว่างพอดีเลยได้เดินทางไปเกาะภูเก็ตครั้งแรกในชีวิต ผมเดินทางวันเสาร์เย็นโดยเครื่องบินที่โยมจองตั๋วให้
..................
Gate 35 คือที่ที่ผมจะรอขึ้นเครื่อง ผมมาล่วงหน้าเกือบสองชั่วโมง นั่งรอไปครึ่งชั่วโมงโยมคอก็ประกาศว่าเครื่องมาเลทสามสิบนาที อีกสิบห้านาทีโยมคอก็ประกาศอีกว่าให้ย้ายไป Gate 32 อีกสักพักก็ประกาศอีกว่าเลทเพิ่ม คราวนี้มีเสียงผู้โดยสารฮึมๆเบาๆ ส่วนผมเฉยๆ เพราะคิดว่าแค่มีเครื่องไปส่งก็โอเคแล้ว
...................
ระหว่างรอนานผมก็มองเห็นผู้คนที่เดินทางมาที่แต่ละ Gate บ้างมาเป็นคู่ บ้างมาคนเดียว บ้างมาเป็นกลุ่ม คนที่มามีความหลากหลาย ผมคิดว่าคนที่ต่างจากเขาเหล่านั้นก็คือ ตัวผมเอง! ทันใดนั้นเสียงในใจมันถามผมว่า "มาบวชทำไมกัน"
................
ระหว่างกำลังงงๆกับคำถาม ผมเห็นพระสองรูปกำลังเดินมาทางผม รูปแรกเดินถือย่ามยกไว้ระดับอก รูปที่สองดูมีอายุมากกว่ารูปแรก พอท่านเดินเข้ามาใกล้ผม ผมเลยรู้ว่าพระรูปที่สอง คือ พระอุปัชฌาย์ของผมเอง เหมือนแสงสว่างบังเกิดขึ้น คำตอบคือโอวาทที่ท่านให้ไว้ในวันที่ผมบวชมันมาทบทวนในใจอีกครั้งว่า "เรามาบวชทำไม"
..................
ผมรีบลุกขึ้นต้อนรับท่านเลยทราบว่าท่านจะไปเชียงใหม่ ส่วนผมรอเครื่องต่อไปแบบปลื้มๆ
.................
ข้อคิด ผมคิดว่าชีวิตพระต้องหมั่นถามตัวเองว่า "บวชมาทำไม"
...................
สัพพะทุกขะ นิสสะระณะ,
นิพพานะ สัจฉิกะระณัตถายะ , เอตัง กาสาวัง ทัตวา,
ปัพพาเชถะ มัง ภันเต , อะนุกัมปัง อุปาทายะ.
ขอท่านโปรดอนุเคราะห์ ให้ผ้ากาสาวะนั้น ให้กระผมบวช
เพื่อทำให้แจ้งซึ่งพระนิพพาน เป็นเครื่องสลัดออกจากทุกข์ทั้งปวงเถิด ขอรั

เมื่อเดินทาง

เมื่อเดินทาง...เราค้นพบเรื่องของคนอื่น
เมื่อหยุดเดินทาง...เราจะค้นพบเรื่องของเรา
...................................................
วันนี้ notebook ได้ใส่ SSD ทำให้เครื่องลื่นขึ้นเยอะ ชีวิตคนเราก็คงคล้ายๆกัน หากชีวิตเดิมๆมันแย่น่าเบื่อก็ลองอะไรใหม่ๆดีๆบ้าง นั่งสมาธงสมาธิใจจะได้สว่างๆสบายๆ ความคิดดีๆเดี๋ยวก็มา อีกอย่างได้บุญด้วยนา บุญเยอะๆนี้มันดีนะ อะไรเจริญๆมันจะได้เข้าตัวจ้า
.............................
อนุโมทนากับน้องแมนที่จะพาไปเจาะเลือดตอนเช้า

ภาษาอังกฤษที่ไม่รัก

ภาษาอังกฤษ หึๆๆ ผมมีปมกับสิ่งที่เรียกว่า "วิชาภาษาอังกฤษ" ตั้งแต่เด็กจนโตก็ขอแค่สอบผ่านๆไป ไม่ต้องพูดถึงการนำไปใช้ ห้องเรียนมีเซาวด์แลปแต่เป็นซาวด์แลบผีสิง มีแต่โต๊ะมีหูฟังเก่าๆอุปกรณ์พังๆมันคือห้องเก็บของดีๆนิเอง ผมคิดว่าวิชาภาษาอังกฤษไม่เห็นจำเป็นอะไรเลย ชีวิตเราก็ไม่ได้เจอพวกฝรั่งทุกวันสักหน่อยทำไมเราจะต้องเรียนด้วย และที่พีคสุดๆ คือ ตอน ม.1 ครูเรียกผมไปอ่านภาษาอังกฤษต่อหน้าเพื่อนทั้งห้อง ซึ่งผมอ่านไม่ได้!!! ผมทั้งอายทั้งกลัว เหงื่อออกมาจนเสื้อนักเรียนเปียกไปหมด ความอายและกลัวครั้งนั้นทำให้ผมฝังใจว่า "ผมไม่ชอบวิชาภาษาอังกฤษ" จนเป็นเหตุให้ผมต้องเลือกเรียนวิศวะเพราะคิดว่าภาษาอังกฤษน้อยสุดแล้ว 5555 แล้วความจริงก็ปรากฏว่า "หนังสือส่วนใหญ่เป็นภาษาอังกฤษ" แต่โชคดีที่มีตัวเลขเยอะหน่อยเลยไม่ยากเท่าไหร่ อิๆๆๆ

------------------

เรียนจบรับปริญญามาบวชเป็นพระก็ไม่คิดว่าจะต้องใช้ภาษาอังกฤษอะไร สอนเด็กนักเรียนนักศึกษาก็ใช้แต่ภาษาไทยล้วนๆ และสิ่งที่เป็นนิสัยติดตัวมา คือ เวลาเจอชาวต่างชาติผมจะหลบไม่สบตาด้วยเด็ดขาดเดี๋ยวเขาถามเราเป็นภาษาอังกฤษคงจะแย่แน่ 

------------------
 
บุญพาวาสนานำ! วันหนึ่งผมกำลังทำงานอยู่หน้าคอมฯ หลวงพี่ชมรมพุทธรูปหนึ่งท่านเดินเข้ามาหาแล้วบอกผมว่ามีค่ายเยาวชนนานาชาติมากันสิบประเทศเลยอยากจะชวนผมกับน้องในกองไปช่วยจัดค่ายนี้กัน แล้วท่านก็นัดประชุมงานกับอีกหลายฝ่าย หลังประชุมเสร็จผมรู้ชะตากรรมเลยว่าค่ายนี้ภาษาอังกฤษโอลี่ TT ข้อมูลที่รู้ๆค่ายนี้จัดที่วัดพระธรรมกายและที่พัทยา แล้วอะไรล่ะถ้าพระไปต้องทำอะไร เทศน์เหรอ! ไม่ไหวๆ ถ้านำนั่งสมาธิกับให้พรก็พอไหว ไม่รู้จะเจออะไรบ้างก็เตรียมๆไปก่อนล่ะกัน 

------------------

เรื่องนำนั่งสมาธิเป็นภาษาอังกฤษผมเคยนำนั่งมาแล้วนะ เคยนำนั่งให้กับน้องมองโกเลีย จำได้ว่าไปเปิดยูทูปนำนั่งสมาธิหลวงพ่อแล้วมันจะมีซับภาษาอังกฤษขึ้นข้างล่างจอ ผมก็จดๆทีล่ะตัวมาจนเต็มกระดาษ A4 พอวันจริงก็ไปนำสวดมนต์จากนั้นพอจะนำนั่งสมาธิพี่เลี้ยงเขาก็ปิดไฟทั้งห้อง ห้องมืด! พี่น้องชาวไทยครับข้อความนำนั่งสมาธิที่ผมจดมาบัดนี้มองไม่เห็นแล้ว 5555  งั้นก็ สลิปๆ ซอฟๆ ละกัน

-----------------

ค่ายเยาวชนนานาชาติ หรือ IBYC ผมก็ลุ้นว่าเขาจะลืมผมพาขึ้นรถไปด้วยเพราะดูในไลน์กลุ่มไม่มีชื่อผมเลย หวังจะเนียนๆไม่ไปแต่ในย่ามก็เตรียมบทนำนั่งสมาธิภาษาอังกฤษไปด้วย บทให้พรสั้นๆนิดหน่อย ทุกอย่างต้องพร้อมไว้ก่อน เสียงมือถือดังงงง น้องในกองโทรมานัดหมายให้ขึ้นรถ เอาน่าๆ ไหนๆก็ไหนๆแล้วไปก็ได้ 55555

-----------------

ค่ายนี้โชคดีที่มีหลวงพี่หมอท่านเก่งภาษาอังกฤษมาก ฉะนั้นหน้าที่เทศน์จึงเป็นของท่าน นำนั่งก็ของท่าน ให้พรก็ของท่าน ผมก็ไปร่วมอนุโมทนา 5555 และค่ายนี้ก็มีหลวงพ่อพระมหาเถระจากพม่าไปด้วยอีกสี่ห้ารูป งานเข้าล่ะ! เพราะเวลาฉันต้องนั่งโต๊ะเดียวกันถ้าท่านชวนคุยทำไงดี อ่ะๆๆ เรามีกูเกิลนี่! น่าจะช่วยได้ อิๆ

-----------------

แล้วก็จนได้ TT
ที่โต๊ะฉันเพล
หลวงพ่อจากพม่าถามเราเป็นภาษาอังกฤษว่า "พูดอังกฤษได้ไหม"
ผมตอบว่า "ลิดตื้น ลิดตื้น"

จากนั้นท่านก็เลยคุยเป็นภาษาอังกฤษเลยทีเดียว
ท่านก็ถาม "อยู่ประจำที่พัทยาเหรอ"
ผมตอบว่า "โน ไอคำฟอมวัดพระธรรมกาย เยสเตอร์เด คำเฮีย แอนโกทูเขาชีจรรย์วิดยู"
ท่านก็ถามต่อว่า "วัดพระธรรมกาย ปทุมธานี? "
ผมตอบว่า "เยส"
ท่านถามต่อเกี่ยวกับปทุมธานีแต่มีคำว่า "พอเว้นส" ผมไม่เข้าใจคำนี้ ผมเลยใช้กูเกิลทานสเรตให้ท่านช่วยสะกด
province แปลว่า จังหวัด
ผมเลยรีบตอบเสียงดังฟังชัดว่า "เยส"
ตามด้วย "ไทยแลนด์แหบพอเว้นสเซเว่นตี้เซเว่น ปทุมธานีอิสอะพอเว้นสอินไทยแลนด์"
จบบทสนทนา ผมเอาตัวรอดได้ ขอบคุณกูเกิล

-------------------

 หลวงพี่จากพม่าท่านเคาะห้องแล้วยื่นรีโมตแอร์มาให้ ผมเลยใช้ความสามารถภาษาอังกฤษที่เรียนมาตั้งแต่ประถมตอบกลับไปว่า
ไอแหบ
อิดออนเลดี
แทงคิว
ยิ้ม....
ท่านเข้าใจที่ผมสื่อสาร ผมถือว่าผ่าน

และหลายๆครั้งผมใช้ภาษามือโบกไปมาเพื่อช่วยในการสื่อสาร อืม...ก็ไม่ยากเนอะในการคุยกับชาวต่างชาติ

บางจังหวะเขาหัวเราะกันผมก็ชิงหัวเราะตามด้วย แล้วค่อยมาทำความเข้าใจที่หลังว่าเขาหัวเราะอะไรกัน โดยจับคำศัพท์มาเชื่อมไปๆมาๆ ผมเนี่ยอารมณ์เหมือนคอม CPU คอทูเลย 5555  และดีกว่าทุกคนในค่ายคือผมได้หัวเราถึงสองรอบ รอบแรกหัวเราะตามเขา รอบสองพอเข้าใจที่เขาพูดจึงหัวเราะคนเดียวอีกรอบ อิๆ

----------------

ค่ายนี้ก็เป็นอีกมิติหนึ่งในงานศีลธรรมที่หลวงพ่อท่านดำริให้ขยายไปทั่วโลก ภาษาอังกฤษก็เป็นสากลที่คงจะต้องใช้เนอะทำไงได้ ขออนุโมทนาบุญและขอบใจที่ชวนคนอ่อนภาษาอังกฤษไปค่ายนี้ด้วย และผมคิดว่าเมื่อถึงวันสว่างคนทั้งโลกก็จะได้มาคุยภาษาเดียวกันนั้น คือ "ภาษาใจจากศูนย์กลางกายฐานที่เจ็ด"

 May you be well and enjoy success in your life, and may the Triple Gem bless you and enable you to reach your goal of attaining Nibbana.

สบายดี​รึเปล่า?

หาก​ชีวิต​ใน​อดีต​มัน​เป็น​เรื่อง​บุญ​ที่​น่า​ปลื้มใจ
ผม​ว่า​เรา​ควรจะ​จม​อยู่​กับ​อดีต​เยอะๆ​นะ
ยิ่งจม​ยิ่งปลื้ม​ บุญ​ยิ่ง​ทับทวี

สบายดี​รึเปล่า? ..

เรื่องของ "หลง"

เรื่องของ "หลง"
-----------------

เคยกลัวไหมครับ? ผมว่าดูเป็นคำถามที่ตลกเนอะ 55555 ชีวิตคนเรามันก็ต้องมีอะไรที่กลัวกันบ้างเพราะเราคือคน ธ ร ร ม ด า ไม่ใช่เทวดา ออ..ที่จริงเทวดาเขาก็ยังมีเรื่องต้องกลัวอยู่นะ อิๆ
-----------------

เช้ามืดที่ต้องไปบิณฑบาตที่เมืองแก้ว ชุดผมก็จะเป็นชุดแรกๆที่เริ่มเดินบิณฯ โดยจะวนเข้าตลาดก่อนจากนั้นก็จะมุ่งไปยังคอนโดด้านใน และก่อนที่เราจะพ้นเขตตลาดเมืองแก้วเราก็จะได้พบกับสิ่งมีชีวิตชนิดหนึ่งนั้นคือหมา มันมีชื่อว่า "เจ้าหลง" เจ้าหลงเป็นหมาตัวป้อมๆสีแดงดำปากแหลมหางเป็นพุ่มๆ เมื่อเจ้าหลงเจอพระมันจะดีใจ มันจะถอนหายใจแรงๆหนึ่งครั้งแล้ววิ่งนำหน้าพระไปทางคอนโด เจ้าหลงจะวิ่งห่างพระประมาณ 20 เมตร แล้วหยุดรอพระเป็นระยะ ตอนที่มันหยุดรอพระมันจะหันไปทางทิศใต้ ผมเดาว่ามันคงมองหาแก๋งค์หมาสามตัวแน่เลยและขอเดาอีกว่าที่มันรอพระมาเพื่อจะเอาพระเป็นพวกในการออกไปฉี่ข้ามถิ่น แก๊งค์หมาสามตัวจะได้เกรงใจไม่รุมกันมัน
-----------------

ชีวิตนักสร้างบารมีถ้าไม่ระวังมันก็อาจจะเกิดความหวั่นไหวความกลัวขึ้นมาได้ แม้บางคนก็อาจจะถอยหลังกลับไปกินเหล้าเมายาผิดศีลผิดธรรมก็เป็นไปได้ หรือบางคนอาจกลัวใครเขาจะนินทาว่าร้ายที่เรามาวัดมาสะสมบุญก็เลยพาลไม่มาวัดซะงั้น ผมว่าความกลัวไม่ใช่เรื่องผิด แต่มันจะสมบูรณ์มากกว่านี้ถ้าเรารู้วิธีกำจัดและป้องกันความกลัวเหมือนกับเจ้าหลง เจ้าหลงกลัวแก๊งหมาสามตัว มันจึงรอพระที่มาบิณฑบาตเอาไปเป็นพวก มันจะหันมาดูพระเป็นระยะๆไม่ให้ห่างจนเกินไป ชีวิตนักสร้างบารมีของเราก็เช่นกัน ควรที่จะหันมาแลดูที่ศูนย์กลางกายเป็นระยะๆ ให้ใจได้อยู่กับองค์พระอยู่กับดวงธรรม เราก็จะเกิดความอบอุ่นใจและมีกำลังใจในการแก้ไขปัญหาชีวิต ชีวิตการสร้างบารมีของเราก็จะปลอดภัยจ้า

ผม=หลวงพี่

LP'Honn

กระสวยอวกาศ

"นี่คือก้าวเล็กๆของมนุษย์คนหนึ่ง แต่ว่าเป็นก้าวที่ยิ่งใหญ่ของมนุษยชาติ" (That's one small step for man, one giant leap for mankind.) และวินาทีถัดมา นีล อาร์มสตรองก็กลายเป็นมนุษย์คนแรกที่มีโอกาสได้สัมผัสพื้นผิวของดวงจันทร์
------------------

ยานอวกาศ กระสวยอวกาศ สถานีอวกาศ หรืออะไรที่มันเกี่ยวข้องกับอวกาศ ๆ มันย่อมต้องใช้เทคโนโลยีขั้นสูงที่สุดเท่าที่มนุษย์มีอยู่ ตั้งแต่กระบวนการสร้างจนกระทั่งการตรวจสอบขั้นตอนสุดท้ายก่อนที่จะปล่อยสู่ห้วงอวกาศ แล้วบุคคลที่จะมาตรวจสอบก็ต้องเป็นบุคคลเฉพาะทางที่มีความเชี่ยวชาญด้านต่างๆ และมันก็เป็นไปไม่ได้เลยที่จะเอาช่างซ่อมรถทั่วไปมาทำงานนี้ ส่วนวิศวกรนักวิทยาศาสตร์กว่าจะมาทำงานพวกนี้ได้ก็ต้องร่ำเรียนฝึกฝนจนมีความรู้ความสามารถทักษะจนเป็นที่ยอมรับ เพราะการคำนวณตรวจสอบพลาดแม้แต่นิดเดียวนั้นหมายถึงชีวิตและงบประมาณมหาศาลที่ต้องเสียไป
------------------

ถ้าเราเปรียบพระพุทธศาสนาเหมือนกับกระสวยอวกาศลำนี้ล่ะ ใครจะเป็นคนทำนุบำรุงใครจะเป็นคนแก้ไขปัญหาที่เกิดขึ้น ใช่คนที่ยังกินเหล้าเมายาไหม ใช่คนที่ยังมากชู้ไหม ใช่คนที่มักโกหกฉ้อโกงไหม ใช่คนที่มักเบียดเบียนชีวิตผู้อื่นไหม หรือเป็นคนที่ถึงพร้อมด้วยศีลธรรมเป็นบัณฑิตทางธรรมเป็นพุทธบริษัทที่ดี
-----------------

“ดูก่อนกิมพิละ เมื่อตถาคตปรินิพพานแล้ว ภิกษุ ภิกษุณี อุบาสก อุบาสิกาในพระธรรมวินัยนี้ ไม่เคารพ ไม่ยำเกรงในพระศาสดา ในพระธรรม ในพระสงฆ์ ในการศึกษา ไม่เคารพยำเกรงกันและกัน นี้แล กิมพิละ เป็นเหตุ เป็นปัจจัยที่ทำให้พระสัทธรรมไม่ตั้งอยู่นาน ในเมื่อพระตถาคตเจ้าปรินิพพานแล้ว” นี่คือคำถามและคำตอบระหว่างพระพุทธองค์กับพระภิกษุที่ชื่อว่า กิมพิละ