วันคล้ายวันเกิดผ่านไปแล้วสองวัน มีผู้คนมิตรสหายมามุทิตายินดี วันนี้หลายคนนึกถึงเรา แต่เราดันนึกถึงพ่อแม่ พ่อแม่ที่ให้เราเกิด พ่อแม่ที่เลี้ยงเราส่งเสียเราเรียนจนจบปริญญา ผมนึกถึงความตายของตัวผมเองที่มันกำลังมาถึงในไม่ช้า ก็ไม่น่าเกินร้อยปีหรอก ผมนึกถึงเรื่องราวในอดีตมากมายทั้งเรื่องดีๆ ที่เรานึกจนเรายิ้มได้คนเดียว ผมนึกถึงเรื่องเศร้าๆ ในชีวิตที่พบเจอ และเรื่องต่างๆ ที่ผมไม่เข้าใจ บางเรื่องก็มาเข้าใจทีหลัง บางเรื่องก็ยังคงเป็นความไม่เข้าใจต่อไป แต่เรื่องแย่ๆ เราจะกลับไปนึกถึงทำไมเนอะ ขับรถตกหลุมไปแล้ว เราจะยังถอยไปตกหลุมเดิมๆซ้ำทำไม เราควรไปข้างหน้าสิ เพราะเรารู้เป้าหมายชีวิตรู้เป้าหมายของการเกิดมาแล้ว เรามีพระธรรมคำสั่งสอนของพระพุทธเจ้า มีหลวงปู่ หลวงพ่อ คุณยาย ที่นำเราสร้างบารมีอย่างไม่มีถอยหลัง เราต้องไปต่อไปให้ได้ไปให้เร็ว ต้องแข่งกับเวลากับความตาย วันนี้อาจเป็นวันสุดท้ายของเรา ท่านอาจได้อ่านบทความนี้เป็นครั้งสุดท้าย ผมอาจจะไม่ตื่นในวันพรุ่งนี้หรือท่านเองนั้นแหละที่ไม่ตื่น เพราะฉะนั้นเราอย่าประมาทในการใช้ชีวิตเลยนะครับ สวยหล่อความแข็งแรงมันไม่อยู่กับเราไปตลอดหรอกครับ ความดีสิจะอยู่คงนิรันด์
ขอบคุณสำหรับการอ่านบทความนี้ อาจเหมือนบ่นๆ555 แต่ออกมาจากใจล้วนๆ กราบขอบพระคุณพระอาจารย์ ขอบใจโยมพี่โยมน้องที่มามุทิตา และหวังว่าพรอันประเสริฐที่มอบถวายมาจะส่งผลกับทุกท่านด้วยเช่นกัน
ฉันของขมแล้วนำมาเล่า
หลวงพี่ฮอน
28 ก.ค. 59
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น