มีบางครั้งที่ใครบางคนอาจจะคิดแทนเรา ซึ่งมันใช่หรือไม่ก็ไม่รู้ แต่มันมีข้อดีของเรื่องนี้นะ คือ เราจะได้ "หยุดคิดไปเรื่องหนึ่ง" แล้วสิ่งที่ตามมาติดๆนั้นก็คือ "เราคงต้องเตรียมใจสำหรับผลที่จะเกิดจากเรื่องนั้น"... มันอาจจะดีก็ได้(เสียงต่ำ)
ทางลัด คือ ทางที่ทำให้เราถึงที่หมายได้เร็ว ผมเองก็เลือกทางลัดในการเดินมาลงเทศน์คุณครู เพราะทางปกติจะยาวกว่านี้ประมาณสามเท่า แต่การได้มาซึ่งระยะทางที่ใกล้ก็ต้องมีอะไรแลกเปลี่ยน บางช่วงพื้นดินเป็นโคลน บางช่วงเป็นป่าหญ้า แม้เดินมามืดๆก็ต้องระวังสัตว์ร้าย
การสร้างบารมีให้ได้มากเพื่อลดระยะทางไปพระนิพพานก็เช่นกัน ต้องใช้ความอดทนมากกว่าผู้อื่น ต้องสละในสิ่งที่ยาก บางครั้งต้องทนกับความไม่เข้าใจจากคนรอบข้าง แต่มันคุ้มที่จะทำ...
เมื่อวานก่อนต้องลงจากดอยเพื่อไปเทศน์คุณครูที่เขาแก้ว เครื่องผมจะออกตอนทุ่มห้าสิบ โห.. นั่งรอสองชั่วโมงกว่า แต่ดีที่สนามบินมีห้องรับรองพระ รถตู้มาส่งผมหน้าทางเข้าอาคารสนามบิน ผมเห็นพระสองรูปกำลังเดินเข้าไปในอาคาร ผมเลยบอกกับน้องที่มาส่งว่า "สงสัยจะได้นั่งคุยกับพระอาจารย์สองรูปตลอดสองชั่วโมงแน่เลย" ไปที่เคาน์เตอร์เชคอินก็เจอท่านกำลังเชคอินอยู่ พอท่านเชคอินเสร็จก็ได้ทักทายกัน พอผมเชคอินเสร็จก็มุ่งหน้าไปห้องรับรองพระเลย ซึ่งอยู่ชั้นสองพอขึ้นบันไดเลื่อนแล้วเลี้ยวซ้าย หน้าห้องรับรองมีรองเท้าคู่เล็กๆถอดอยู่หนึ่งคู่ ผมจึงคิดว่าคงมีพระอยู่หนึ่งรูป แต่พอเปิดประตูไปเท่านั้นแหละครับ ไม่เจอพระสักรูป เจอแต่โยมสีกากำลังนั่งสมาธิอยู่คนเดียว เอาไงดี! พระเข้าไปคงไม่เหมาะ อ่ะ! ยกห้องนี้ให้โยมล่ะกัน โยมกำลังนั่งปฏิบัติธรรมอย่างสงบ ผมเลยต้องไปหาที่นั่งเอาดาบหน้า ผ่านจุดตรวจสุดท้ายแล้วไปหาที่นั่งใกล้ๆ Gate 5 ได้ที่ว่างๆ ติดห้องน้ำ มุมนี้กำลังดีเหมาะแก่การนั่งหลับตาสองชั่วโมง ผมนั่งไปไม่กี่นาที พระสองรูปที่เจอกันตรงเคาน์เตอร์เชคอินท่านก็มา ผมเลยนิมนต์ท่านนั่งรอด้วยกัน ได้สอบถามว่าท่านจะไปไหน ท่านบอกว่าจะไปลงที่สนามบินอู่ตะเภา ผมก็บอกว่าบ้านเก่าผมก็อยู่ใกล้สนามบิน ท่านก็เลยทายว่าผมเรียนจบจากสิงห์สมุทร ผมบอกว่าใช่ครับ ผมทราบว่าท่านเรียนจบจากโรงเรียนสิงห์สมุทรเช่นกัน เป็นรุ่นพี่ห่างจากผมหนึ่งรอบ
คือ รุ่นสีเหลืองเหมือนกัน แต่ท่านจบปี 39 ส่วนผมจบปี 45
ท่านไปเรียนต่อที่ ม.กรุงเทพ เรียนจบก็ทำงาน แล้วก็เกิดอยากบวช
ตอนนี้ท่านบวชมาได้สี่พรรษาแล้ว ท่านก็เป็นคนหนึ่งที่อาจารย์สมพงษ์ พาไปทำกิจกรรมด้วย ของท่านจะเป็นแนวแสดงดนตรี จากนั้นเราก็เริ่มไล่ชื่ออาจารย์ในโรงเรียนกัน
อาจารย์อมร
อาจารย์ทัศนีย์
อาจาร์ถนอมศรี
อาจารย์ป๊อด
ฯลฯ
คุยเรื่องอาคารเก่าในโรงเรียนที่มีเรื่องเล่าลี้ลับ
คุยเรื่อง ผอ.
คุยกันเพลินจนหกโมงครึ่งเครื่องท่านต้องออกก่อน ก็ได้ร่ำลากัน ถ่ายรูปแลกเบอร์กับศิษย์โรงเรียนเดียวกัน
แล้วผมก็ต้องนั่งเหงาๆคนเดียวต่อไป....
ใครจะรู้ล่ะครับครับว่า อาจารย์สมพงษ์ หุ่นสะดี ท่านสร้างศิษย์ให้ไปรับใช้สังคมรับใช้พระศาสนามามากมายขนาดไหน
คืนก่อนลงเทศน์เรื่องกฎแห่งกรรมในโครงการปฏิบัติธรรมคุณครู แต่พอมองไปโซนหลังห้องเท่านั้นแหละ อึ้ง... ไปสามวินาที เพราะผมเห็นหน้าที่คุ้นเคย นั้นคืออาจารย์ผม อาจารย์สมพงษ์ หุ่นสะดี อาจารย์คนแรกที่สอนพุทธศาสนาได้สนุก บางชั่วโมงก็ดีดกีตาร์ร้องเพลงกัน บางครั้งก็สอนลีลาศ อาจารย์มีคำสอนที่ตรงๆ ง่ายๆ เวลาสอนลูกศิษย์ เช่น เวลาสอนนักเรียนหญิงครูมักจะบอกว่า "ถ้าในอนาคตเธอจำเป็นต้องแต่งงานกับผู้ชายคนใดก็ตาม ให้เธอไปดูที่บ้านของมัน ว่ามันเลี้ยงดูพ่อแม่ของมันดีรึเปล่า ถ้ามันยังไม่เลี้ยงดูพ่อแม่ของมันอย่างดี อย่าหวังว่าถ้าเธอไปอยู่กับมัน มันจะเลี้ยงดูเธอดีกว่าพ่อแม่ของมัน"
มีครั้งหนึ่งพวกผมอ่านหนังสือเตรียมสอบธรรมะศึกษาชั้นเอกไม่ทันเลยไปขออาจารย์ว่าจะไม่เข้าสอบ อาจารย์บอกว่า "แล้วตอนนี้มันสอบรึยังล่ะ เองยังมีเวลาอ่านอีกคืนนึ่ง รีบกลับไปอ่านซะ" ผมก็ได้ตอบว่าครับ แล้วรีบกลับบ้านไปอ่านหนังสือถึงตีสองตีสาม เช้ามาก็เดินทางไปสอบ ผลสอบปีนั้นพวกเราสอบผ่านกันทุกคน แล้วไม่ว่าจะไปงานไหนก็ตาม อาจารย์จะสอนว่าให้กลับคนสุดท้ายเสมอเพื่อช่วยเขาเก็บงาน... มีอีกหลายคำสอนมากๆ ที่ท่านสอนผม แต่เรื่องเด่นที่สุดคือท่านดึงผมเข้าสู่โครงการตอบปัญหาธรรมะทางก้าวหน้า วันนั้นอาจารย์เอาแบงค์ร้อยทำเป็นพวงมาลัย เอาพวงมาลัยนั้นสวมคอแล้วขึ้นไปบนเวทีพร้อมทั้งพูดกับนักเรียนหลายร้อยคนว่า "พวกเธออยากจะส่งตัวเองเรียนจนจบมหาวิทยาลัยโดยที่ไม่ต้องขอเงินพ่อแม่ไหม ถ้าเธอสนใจ เย็นนี้ไปพบครูที่ห้องจริยธรรม" นั้นแหละครับตกเย็นผมรีบวิ่งไปทันที ไปถึงอาจารย์ให้หนังสือมงคลชีวิตมาหนึ่งเล่ม แล้วสั่งว่าให้กลับไปท่องหัวข้อทั้ง 38 มงคลให้ได้ ตั้งแต่วันนั้นหลังเลิกเรียนผมก็จะไปเรียนกับอาจารย์ทุกวันเลย....
ตอนนี้อาจารย์เกษียณมาสองปีแล้ว ก็ใช้เวลาว่างมาเข้าปฏิบัติธรรมตามโครงการต่างๆ สุดท้ายอาจารย์ถามผมเรื่องเป้าหมายการบวช ผมจึงตอบอาจารย์ว่า "..........."
