หน้าที่คุ้นเคย
คืนก่อนลงเทศน์เรื่องกฎแห่งกรรมในโครงการปฏิบัติธรรมคุณครู แต่พอมองไปโซนหลังห้องเท่านั้นแหละ อึ้ง... ไปสามวินาที เพราะผมเห็นหน้าที่คุ้นเคย นั้นคืออาจารย์ผม อาจารย์สมพงษ์ หุ่นสะดี อาจารย์คนแรกที่สอนพุทธศาสนาได้สนุก บางชั่วโมงก็ดีดกีตาร์ร้องเพลงกัน บางครั้งก็สอนลีลาศ อาจารย์มีคำสอนที่ตรงๆ ง่ายๆ เวลาสอนลูกศิษย์ เช่น เวลาสอนนักเรียนหญิงครูมักจะบอกว่า "ถ้าในอนาคตเธอจำเป็นต้องแต่งงานกับผู้ชายคนใดก็ตาม ให้เธอไปดูที่บ้านของมัน ว่ามันเลี้ยงดูพ่อแม่ของมันดีรึเปล่า ถ้ามันยังไม่เลี้ยงดูพ่อแม่ของมันอย่างดี อย่าหวังว่าถ้าเธอไปอยู่กับมัน มันจะเลี้ยงดูเธอดีกว่าพ่อแม่ของมัน"
มีครั้งหนึ่งพวกผมอ่านหนังสือเตรียมสอบธรรมะศึกษาชั้นเอกไม่ทันเลยไปขออาจารย์ว่าจะไม่เข้าสอบ อาจารย์บอกว่า "แล้วตอนนี้มันสอบรึยังล่ะ เองยังมีเวลาอ่านอีกคืนนึ่ง รีบกลับไปอ่านซะ" ผมก็ได้ตอบว่าครับ แล้วรีบกลับบ้านไปอ่านหนังสือถึงตีสองตีสาม เช้ามาก็เดินทางไปสอบ ผลสอบปีนั้นพวกเราสอบผ่านกันทุกคน แล้วไม่ว่าจะไปงานไหนก็ตาม อาจารย์จะสอนว่าให้กลับคนสุดท้ายเสมอเพื่อช่วยเขาเก็บงาน... มีอีกหลายคำสอนมากๆ ที่ท่านสอนผม แต่เรื่องเด่นที่สุดคือท่านดึงผมเข้าสู่โครงการตอบปัญหาธรรมะทางก้าวหน้า วันนั้นอาจารย์เอาแบงค์ร้อยทำเป็นพวงมาลัย เอาพวงมาลัยนั้นสวมคอแล้วขึ้นไปบนเวทีพร้อมทั้งพูดกับนักเรียนหลายร้อยคนว่า "พวกเธออยากจะส่งตัวเองเรียนจนจบมหาวิทยาลัยโดยที่ไม่ต้องขอเงินพ่อแม่ไหม ถ้าเธอสนใจ เย็นนี้ไปพบครูที่ห้องจริยธรรม" นั้นแหละครับตกเย็นผมรีบวิ่งไปทันที ไปถึงอาจารย์ให้หนังสือมงคลชีวิตมาหนึ่งเล่ม แล้วสั่งว่าให้กลับไปท่องหัวข้อทั้ง 38 มงคลให้ได้ ตั้งแต่วันนั้นหลังเลิกเรียนผมก็จะไปเรียนกับอาจารย์ทุกวันเลย....
ตอนนี้อาจารย์เกษียณมาสองปีแล้ว ก็ใช้เวลาว่างมาเข้าปฏิบัติธรรมตามโครงการต่างๆ สุดท้ายอาจารย์ถามผมเรื่องเป้าหมายการบวช ผมจึงตอบอาจารย์ว่า "..........."
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น