เหตุผลที่หลวงพี่มีความตั้งใจบวช

โยมเขาถามมาว่า

ข้อที่ 2. เหตุผลที่หลวงพี่มีความตั้งใจบวชคือ อะไรคะ ?

ตอบ เรื่องนี้ตอบง่ายมากๆ คือ เราจะทำอะไรก็แล้วแต่มันจะมีเหตุผลในตัวของมันเอง เช่น เรากินข้าวเพราะเราหิว เราดื่มน้ำเพราะเรากระหาย เราเดินเข้าร่มไม้ยามเที่ยงวันเพราะแดดมันร้อน ตัวอย่างที่ยกมามันเป็นเหตุเป็นผลกัน มันแก้ทางกันได้มันจึงจบ แต่ใหม่ๆก็ต้องการคนสอนบ้าง เช่น หิวเนี่ย...อะไรกินได้ อะไรกินไม่ได้ พ่อแม่ต้องคอยสอนตั้งแต่เรายังเด็กๆ ไม่ใช่เจออะไรก็จับใส่ปากหมด อย่างนี้มีสิทธิ์ไม่ทันโตต้องกลับไปเกิดใหม่ คราวนี้มาว่าเรื่อง “การบวช” ทำไมต้องบวช ในวันที่บวชผู้บวชจะต้องกล่าวประโยคหนึ่งว่า “สัพพะทุกขะนิสสรณะ นิพพานะสัจฉิกะระณัตถายะ” แปลว่า ข้าพเจ้าขอออกบวชเพื่อสลัดกองทุกข์และทำพระนิพพานให้แจ้ง คำนี้ชัดเจนเลย คือ “บวชเพื่อสลัดกองทุกข์และทำพระนิพพานให้แจ้ง” แค่นี้เท่านั้นไม่มีเป้าหมายอย่างอื่นให้วุ่นวายหรอกครับ ฉะนั้นก่อนบวชจะต้องมีอาจารย์หรือกัลยาณมิตรที่มาสอนมาแนะนำว่า สิ่งต่างๆรอบตัวหรือแม้กระทั่งตัวเราเองมันมีแต่ความทุกข์เข้าบีบคั้น มีความแก่ ความเจ็บ ความตาย ความพลัดพรากรออยู่ แล้วก็เจอแบบนี้มาหลายภพหลายชาติแล้ว พอรึยังกับการเวียนว่ายตายเกิด หนทางการหยุดทุกข์คือหยุดการเกิด และจะถูกย่นย่อด้วย “การบวช”

     นี่แบบนี้เป้าหมายชัดความตั้งใจบวชมันจึงเกิด หิวข้าวก็ไปกินข้าวถึงหายหิว ไม่ใช่ไปกินลมกินแดดมันจะหายหิวได้อย่างไร แต่จุดเริ่มต้นสำคัญของเรื่องก็คือ “กัลยาณมิตร” ถามตัวเองว่าหาเจอแล้วหรือยัง เจริญพร

พระวีรชาติ มเหสกฺโข

วศ.บ. เครื่องกล ม.บูรพา

นักธรรมเอก