ใครขวัญอ่อนไม่ควรอ่านเรื่องนี้

    

     เมื่อคืนฝนตกพร่ำๆ ทั้งคืนอากาศเย็นสบาย หลายท่านคงจะหลับในอู่แห่งทะเลบุญกันอย่างมีความสุข ว่าด้วยเรื่องนอนตอนฝนตกคงไม่มีครั้งไหนที่ผมจำได้ดีเท่าที่ไปธุดงค์อันเชิญพระบรมธาตุไปหนองคาย จำได้ว่าช่วงงานฝนตกหนัก จบงานกลับมาจำวัดที่เต็นท์ โอ้!..น้ำเข้าไปครึ่งเต็นท์ ที่อื่นก็ไม่มีแล้วที่แห้งๆ ก็เลยตัดสินใจนอนแช่น้ำนั้นแหละเย็นดี 5555 ปลื้มๆ

     เรื่องปลื้มๆ พวกเรานักสร้างบารมีคงมีด้วยกันหลายต่อหลายเรื่อง วันนี้ผมมีเรื่องปลื้มๆ แบบพิศดารมาเล่าให้ฟังครับ แต่ขอเตือนก่อนนะครับว่า ใครขวัญอ่อนไม่ควรอ่านเรื่องนี้นะครับ หุๆ

     กิจวัตรที่ชมรมพุทธเราก็จะมีทำวัตรเช้าตอนเจ็ดโมงเช้า ทำวัตรเย็นตอนหกโมงเย็น เด็กชมรมพุทธจะทำทุกวันเลยครับ ไม่ว่าฝนจะตกแดดจะออกเราไม่เคยขาด จำได้ว่าตอนปีหนึ่งเพิ่งเริ่มเข้าชมรมพุทธใหม่ๆยังสวดอะไรกับเขาไม่ค่อยได้ ก็เลยสวดตามๆพี่เขาไป สวดทุกวันผ่านมาหนึ่งเดือนปรากฏว่ามันจำบทสวดมนต์ได้หมดเลย ตอนปั่นจักรยานมาชมรมพุทธแต่ก่อนจะร้องเพลงวัยรุ่นๆ แต่พอจำบทสวดมนต์ได้ก็เปลื่ยนมาปั่นไปสวดไปแทน อินจนขนาดที่ว่ามีวิชาเลือกตัวหนึ่ง อาจารย์ให้ออกไปแสดงความสามารถพิเศษของแต่ละคน ผมเลือกโชว์การสวดมนต์ "โย โส ภะคะวา อะระหัง สัมมาสัมพุทโธ..." โอ้โห! ในห้องเรียนแทบจะก้มกราบ 55555 

     ทำวัตรเช้าแม้เราจะสวดตอนเจ็ดโมง แต่ผมก็จะมาก่อนมาพร้อมกับคณะกรรมการชมรมเนี่ยละครับ มากวาดถูพื้นปูอาสนะ เอาเป็นว่าเจ็ดโมงตรงน้องปีหนึ่งมาก็พร้อมสวดกันเลย ห้องชมรมก็สะอาดใจก็สะอาด มันดีจริงๆนะครับว่าไหม แต่เหตุการณ์ที่ผมจะเล่ามันอยู่ในช่วงปิดเทอมครับ สมาชิกทั้งพี่ทั้งน้องชมรมต่างกลับบ้านไปหมด เหลืออยู่มหาลัยก็ไม่กี่คน ไม่กี่คนในนั้นก็มีผมเนี่ยล่ะหนึ่ง แม้สมาชิกน้อยแต่เราก็จัดสวดมนต์เหมือนเดิม วันนั้นผมปั่นจักรยานมาชมรมคนเดียว เปิดประตูเข้าไปในชมรม มองหลังชมรมหน้าชมรมก็ยังไม่เจอสมาชิกที่จะมาสวดมนต์ ผมก็คิดว่าเดี๋ยวคงมามั้ง แต่อาจไม่กี่คนเพราะกลับบ้านไปหมด

     ชมรมพุทธเป็นอาคารชั้นเดียวทรงเกือกม้า ห้องชมรมพุทธจะมีสามห้อง คือ ห้องธุรการ ห้องปฏิบัติธรรม และห้องเก็บของ ชมรมพุทธเราจะอยู่หัวเกือกม้าเลย ถัดไปทางซ้ายเป็นชมรมอาสาฯ และชมรมคริสฯ ทางขวาเราติดกับชมรมอิสลาม เช้าๆแบบนี้มีแค่ชมรมพุทธเนี่ยแหละที่เปิด กลายเป็นว่าทั้งอาคารเกือกม้าผมอยู่คนเดียว ณ จุดๆนี้

    อะ...ลุยเลยละกัน ไปหยิบไม้กวาดมากวาด กวาดเสร็จก็ถูๆ พอพื้นแห้งก็ปูอาสนะ อาสนะที่ชมรมจะเก่าๆ บางๆ สีเลือดหมูของฝ่ายชาย สีน้ำเงินของฝ่ายหญิง บางอันถึงกับไส้ปิ่น ฝั่งซ้ายเป็นของฝ่ายหญิงจะปูแถวตอนสี่ ฝั่งขวาของผู้ชายจะปูแถวตอนสาม เพราะผู้หญิงมีมากกว่าผู้ชาย ปูๆ ได้เกือบยี่สิบที่นั่ง จากนั้นก็วางหนังสือสวดมนต์กับผ้าคลุมเข่าของฝ่ายหญิง

    เจ็ดโมงแล้วยังไม่มีใครมาเลย ผมก็เริ่มสวดเลย ก่อนสวดจะมีบทเกริ่นก่อนว่า "พระรัตนตรัยเป็นที่พึ่งที่ระลึกอันสูงสุดของพวเราทั้งหลาย...."  สวดไปก่อนเดี๋ยวน้องมาคงมาสวดด้วยกัน ผมสวดไปจนถึงบทธัมมา จู่ๆ ก็มีเสียงผู้หญิงใสๆ สวดไปพร้อมผม ผมนึกในใจว่า "ก็ยังดีนะ อย่างน้อยวันนี้มีคนสวดมนต์ตั้งสองคน" แต่เสียงน้องผู้หญิงคนนี้ไม่คุ้นเลย เธอสวดได้ถูกทำนองมากพอๆกับพี่ชมรมเลย เสียงก็ใสๆกังวาลเหลือเกิน ตอนสวดผมก็ยังไม่ได้หันไปมองหรอกครับ เพราะกำลังหลับตาจดศูนย์กลางกายอยู่ สวดจนจบผมก็นำเธอกราบพระสามที และเป็นธรรมเนียมที่ผู้นำสวดจะหันไปอนุโมทนาบุญกับทุกคนที่มาสวดมนต์ทำวัตร ผมก็หันไปพร้อมกับพูดว่า "ขออนุโมทนาบุญด้วยนะครับ"  เฮ้อ!...อาสนะโล่ง ไม่มีใครในห้องปฏิบัติธรรมเลย ขนแขนลุกเลยครับ ไม่เชื่อลองฟังเสียงนี้ดู

(เปิดเสียงดังระวังคนข้างๆ ด้วยนะครับ เดี๋ยวเขาตกใจ 555 )

     จังหวะนั้นในหัวมันก็นึกถึงเรื่องเล่าในอดีตที่พี่ชมรมเคยเล่าให้ฟังเกี่ยวกับผู้หญิงชุดขาวผมยาว เกี่ยวกับต้นไม้ใหญ่ที่อยู่ใกล้ๆ ชมรมพุทธ บรื๋อออ....  แต่ๆ ด้วยความที่เราอบรมธรรมทายาทมาแล้ว และเป็นศิษย์มีครูด้วย ผมจึงคิดได้ว่าผีที่สามารถสวดมนต์ทำวัตรเช้าจนจบได้เนี่ย ควรจะเป็นผีแบบไหนกัน มันต้องแบบนี้ครับ คลิกดู...

     ต้องนางฟ้าสิครัช! แต่อาจเป็นภูมมเทพธิดาหรือรุกขเทพธิดา ไม่ใช่ผงใช่ผีหรอก 5555 (คิดบวกไว้ก่อน) อย่าว่ากระนั้นเลยหิวข้าวละ รีบเก็บอาสนงอาสนะปิดห้องไปกินข้าวดีกว่า(เก็บไวมากกก)

    เรื่องลี้ลับชีวิตเราอาจจะเจอมากน้อยต่างกัน และส่วนใหญ่เมื่อเจอแล้วจะเกิดความหวาดกลัว แต่เรื่องที่เหมือนลี้ลับแต่ไม่ลับลี้ คือ เรื่องของการปฏิบัติธรรม โดยนำใจของเรามาหยุดนิ่งอยู่ที่ศูนย์กลางกาย เราจะเจอกับความบริสุทธิ์ ความสุข และเจอกับผู้รู้ภายใน ผู้ที่จะนำเราสู่ความรู้อันยิ่งใหญ่ นำไปสู่ความสุขอันเป็นนิรันด์ ขอให้ทุกคนนั่งสมาธิกันเยอะๆ นะครับ ^_^

ขนลุกแล้วนำมาเล่าโดย
 หลวงพี่ฮอน