ความสุขของผมอย่างหนึ่ง คือ การได้เดินจากชมรมพุทธไปบูชาเจดีย์ค่ำคืน กลางคืนอากาศเย็นสบายโดยเฉพาะช่วงนี้อากาศจะฉ่ำๆเพราะความชื้นจากฝน วันนี้เลยชวนหลวงพี่ตั้มไปบูชาเจดีย์ด้วยกัน ระหว่างเดินเราก็จะคุยเรื่องต่างๆมากมาย ส่วนใหญ่ก็เป็นเรื่องสถานการณ์ของวัดเรื่องข่าวต่างๆ ก็ต้องยอมรับว่าต้องตามข่าวจริงๆเพราะไม่รู้ว่าคนพาลจะรังแกเราวิธีไหนอีก แต่ไม่ว่าจะรังแกเราแบบไหน วิธีสู้ของเราก็ยังคงเหมือนเดิม คือ ไม่สู้ ไม่หนี ทำดีเรื่อยไป
พอมาถึงสภาฯ เจอโยมๆเต็มไปหมด มุ้งนี่กางเรียงเป็นแถวเป็นแนว ทุกคนล้วนอยู่ในเครื่องแบบสีขาว แสดงถึงความตั้งจิตตั้งใจมาปฏิบัติธรรมและมุ่งมั่นปกป้องพระพุทธศาสนาไปด้วยกัน ผมเดินมาถึงข้างสเตทไม้ จู่ๆก็มีเสียงโยมป้าคนหนึ่งดังขึ้นมา "หลวงพี่นิมนต์ค่ะ" ผมก็นึกว่าป้าแกจะถวายปานะ ก็ดีเหมือนกัน เดินมาไกลรู้สึกกระหายน้ำพอดีเลย ปรากฏว่าโยมป้าไม่ได้ถวายน้ำ ป้ามารายงานข้อมูล ป้าบอกว่า "มีผู้ชายเสือดำๆ มาตามหาสามเณรตะวันชัย ป้าก็ไม่รู้ว่าจะไปหาได้ที่ไหน ผู้ชายคนนั้นก็เดินไปเรื่อยๆ รบกวนหลวงพี่ช่วยจัดการทีคะ" ผมก็ตอบป้าไปว่าได้เลยโยมป้า ว่าแล้วผมก็เร่งฝีเท้าให้เร็วขึ้น หวังกวดให้ทันชายเสื้อดำ ชายเสื้อดำไปหยุดตรงจุดพยาบาล กำลังโทรศัพท์คุยกับใครสักคนอยู่ ผมก็รอจนเขาคุยเสร็จ เลยถามโยมผู้ชายเสื้อดำว่าได้คุยกับพระอาจารย์ของสามเณรรึยัง โยมผู้ชายเสื้อดำทำหน้างงๆ ผมก็ถามว่าโยมมาหาใครที่วัดเหรอ โยมก็ตอบด้วยสำเนียงแปลกๆว่า ผมมม มา หะ โรง ตะวัน ชัย สำเนียงโยมแปลกมาก รูปร่างก็สูงใหญ่ผิวขาวเหมือนคนเกาหลี ผมก็เลยถามว่า "โยมเป็นคนไทยรึเปล่า" โยมตอบมาว่า "ผมมม เปน คง ไท แต่ ไปโต ที สหรัฐอเมริกา ผมมม มาจาก อาซูซ่า ชื่อ แอนดี้ จะ มา เปน ครูพละ กับ ภาษาอังกฤษ ที โรง เรียน ตะวันชัย" พอฟังจบตัวผมถึงบางอ้อเลยทีเดียว ว่าเขานัดพบครูโรงเรียนตะวันชัยที่สภาฯ ไม่ได้ตามหาสามเณรตะวันชัย 5555 หลวงพี่ตั้มก็โทรหาครูให้ ปรากฏว่าโรงเรียนเขากลับไปตั้งแต่เที่ยงแล้ว พอผมรู้ว่าแอนดี้เก่งภาษาอังกฤษก็อยากลองคุยภาษาอังกฤษดู แต่คงทำให้แอนดี้งงเข้าไปอีก5555 ก็ได้แค่คิดในใจไปก่อน ก่อนจากกันแอนดี้ยกมือมาไหว้แล้วพูดภาษาอังกฤษว่า "แซงคิว" ผมก็เลยโชว์ภาษาอังกฤษตอบกลับไปว่า "แซงคิว" แอนดี้ทำหน้างงๆ ผมเดินออกมาสักระยะจึงนึกได้ว่าใช้คำผิด ที่จริงต้องตอบว่า "ยัวเวลค่ำ" ใช่ไหมเนอะ 555 มิน่าแอนดี้ทำหน้างงๆ
สุดท้ายผมก็ได้บูชาเจดีย์สมใจ และได้ปานะเย็นๆจากโยมพี่ต่ายด้วย555 เรื่องนี้สอนให้รู้ว่า "เราอาจตามหาใครต่อใครไม่พบยังไม่น่ากลัวเท่ากับตามหาใครในกลางกายไม่เจอ" หลับในอู่ทะเลบุญครับ
ตามหาสามเณรแล้วมาเล่าโดย
หลวงพี่ฮอน
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น