ฟุ้งไปหลายวัน

     

     มีวันหนึ่งพี่ฝนมาบอกว่า น้องๆพรุ่งนี้เราจะไปบอกบุญกันที่พัทยากันนะ พัทยาเหรอตัวเราเคยไปนะไปตอนปอห้าไปกินสุกี้กับพ่อ กินแล้วก็กลับสัตหีบ จากนั้นไม่เคยไปอีกเลยเลย มันจะเป็นยังไงหนอพัทยาตอนนี้ และแล้ววันนั้นก็มาถึงพวกเราเช่าสองแถวลุงเจี๊ยบไปกัน เพื่อไม่ให้เสียเวลาเราตกลงกันว่าพวกเราจะทำวัตรเย็นกันบนรถสองแถว พอสมาชิกครบก็ออกเดินทางเลย เลยหนองมนมาหน่อยเราก็สวดมนต์กันเพราะข้างทางคนน้อยกลัวเขาจะคิดว่าเราทำ อะไร สวดไปสวดไปรถติดไฟแดงครับ คนมองเพียบ พวก เราไม่สนสวดต่อไป จบด้วยการสวดเสริญหลวงปู่และหลับตาทำสมาธิกันไป พอมาถึงพัทยาตอนนั้นก็เริ่มเย็นแล้ว พัทยาเจริญมากเลยยังกะกรุงเทพฯ พวกเราลงจากรถแล้วก็มาตั้งขบวนทัพ ปืนใหญ่พร้อมยิง เปรี้ยงงง สวัสดีครับพวกเรามาจากชมรมพุทธศาสน์มหาวิทยาลัยบูรพา . . . ปืนใหญ่ทำหน้าไป ปืนเล็กทหารราบลุยเข้าทุกร้านครับ พอเปิดประตูไปก็ยิ้มก่อนทำเหมือนเรารู้จักกันมานานแล้วพูดว่าสวัสดีค่าเชิญ ร่วมบุญกฐินกันไหมค่ะ โดยเปิดประตูค้างเอาไว้เพื่อให้เสียงจากโทรโข่งดังเข้ามาในร้าน เขาจะได้รู้ว่าเรามาเป็นทีมนะ พวกเราก็ลุยมาเรื่อยๆ ถ้ามาเจอร้านไหนมีรูปหลวงปู่หลวงพ่อคุณยายแขวนอยู่ก็ดีใจเหมือนได้เจอพวก เดียวกัน เข้าไปทักเข้าไปทายอย่างโน้นอย่างนี้แล้วก็ชวนทำบุญ ไปเจอป้าคนหนึ่งบอกฝันมาสามวันแล้วว่าจะได้ทำบุญใหญ่แล้วก็ควักตังค์มาเจ็ด ร้อยหยอดใส่กล่อง พัทยาเราเดินมาถึงย่านที่เที่ยวกลางคืนแล้วมันก็กลางคืนซะด้วยเลยมีคนมา เที่ยว ตื่นเต้นมาก ไม่เคยเจออะไรแบบนี้ แต่เราก็บอกบุญกันต่อไปเรื่อยๆเจอคนทุกชาติศาสนาเผ่าพันธุ์บอกหมด มาถึงร้านหนึ่งที่เราไม่ควรเข้าพี่หน้าร้านพอทำบุญเสร็จก็เอากล่องเข้าไปบอก คนข้างในให้ พอออกมาก็บอกว่า เนี่ยพวกพี่ไม่ค่อยได้ทำบุญกันหรอกเพราะต้องทำงานกลางคืน พี่ดีใจที่ได้ทำบุญกฐินกับน้อง พวกเราเดินมาถึงชายหาด ที่ชายหาดมีคนยืนอยู่เฉยๆเป็นระยะๆยืนกอดอกเฉยไม่ได้ทำอะไรจริงๆ มิกเพื่อนร่วมรุ่นก็เข้าไปบอกบุญใช้เวลาอธิบายนานพอสมควรพี่เขาเลยทำบุญด้วย ไปพัทยาครั้งนี้ ไปปิดอบายให้คนนับไม่ถ้วนจริง แต่งฟุ้งไปหลายวัน นี่เป็นการไปบอกบุญกฐินที่พัทยาครั้งแรงของชมรมพุทธมอบู จำแม่นสุดๆ