รู้ได้ไงเนี่ย... อุตส่าห์​เนียน​

     พระ​อย่างผมต้องเดินทางบ่อยๆ ตาม​ที่​เขา​ให้ช่วยไปสอน สอนเด็กเล็กบ้าง เด็กโต​บ้าง​ คุณครูบ้าง และหลายๆ ครั้ง​ต้องแวะฉันเพลระหว่างทาง ผมก็ทำตัวสงบๆ เงียบ​ๆ โดย​เฉพาะ​สถานการณ์​คนพาล​รังแก​วัดอย่างนี้ ถ้าเขาไม่ถามว่าอยู่วัดไหนผมก็เงียบๆดีกว่า แต่ถ้าถามผมก็ตอบตรงๆ ว่ามาจากวัดพระธรรมกาย แล้วโยมมีอะไรจะถาม เชิญ!  

     ครั้งหนึ่ง​ผม​ต้อง​ไป​สอนเด็กที่​นครปฐม​ และต้องแวะฉันเพลที่ร้านอาหารข้างทาง ร้านนี้เป็นร้านข้าวขาหมูกับก๋วยเตี๋ยว คนขายน่าจะเป็นสามีภรรยากัน ภรรยา​เป็นคนทำอาหาร ส่วนสามีเป็นลูกมือคอยดูแลลูกค้า ครั้งแรก​ที่ผมเดินเข้าไปในร้านนี้ โยม​ผู้ชาย​กุลีกุจอ​มา​ต้อนรับ​ปฏิสันถาร​พระ​อย่างเร็ว​ สอบถาม​ภัตตาหาร​ที่จะฉันอย่างนอบน้อม เวลาจะมาถวายก็ถอดร้องเท้าทุกครั้ง พอ​ฉัน​เสร็จ​น้อง​ที่​มาด้วยจะไปจ่ายค่าข้าว แต่เหมือนโยมจะไม่เก็บตังค์ค่าภัตตราหารพระ  ​ใจ​ผม​ก็คิดว่าโยมคงจะเป็นคนใจบุญทั่วๆไป แต่​อากัปกิริยา​โยมคนนี้ที่ต้อนรับพระอย่างดียิ่งยังคงอยู่ในใจผม 

     แล้ว​ผมก็มีเหตุให้ต้องไปสอนเด็กที่นครปฐมอีครั้ง ก็​เลยคิดถึงโยมคนนี้ขึ้นมา ผมเตรียมหนังสือธรรมะไปด้วย เผื่อ​ได้แวะร้านนี้อีก แล้ว​สารถี​ก็​พา​แวะ​ร้านอาหาร​นี้จริงๆ รอบนี้เขาถวายข้าวขาหมู เกาเหลา​ และกาแฟเย็น พอฉันเสร็จ โยม​ก็ไม่เก็บตังค์พระอีกแล้ว ผมจึงเชิญโยมมารับพรพระใกล้ๆ ให้​พร​บาลี​เสร็จ​ก็จบด้วยพรภาษาไทย แต่​ให้​ออกแนวๆ ทั่วไป​ ไม่ได้​ให้แบบจัดเต็มแบบคนวัด กลัว​โยม​จะ​งงและไม่เข้าใจ ให้​พร​จบ​ก็​มอบ​หนังสือ​ธรรมะให้ ก่อน​ลุก​จาก​เก้าอี้​โยมก็ถามว่า "วัน​อาทิตย์​นี้​ไม่​จัด​ต้นเดือน​เหรอ​ครับ"  โอ้ววว! ผม​ตกใจ​ว่า​โยม​รู้ได้ไงว่าผมมาจากวัดพระธรรมกาย 555 ก็เลยได้คุยกันอีกนิดนึง​ ผมก็ งงๆ ปลื้มๆ ขึ้นรถเดินทางต่อไป 

     อืม... มิน่ามิน่า​ โยมถึงดูแลพระอย่างดี เพราะโยมเป็นคนวัดนี่เอง โยมมาวัดบ่อยจนน่าจะสามารถรู้ได้ว่าพระรูปไหมมาจากวัดพระธรรมกาย เออ.. แล้วโยมเขารู้ได้ไงเนอะ?  การ​เช็ด​จาน สีจีวร หรือ​ อะไรเนอะ???? 

ฉัน​ข้าว​ขา​หมู​แล้วเอามาเล่าโดย
พระฮอน