เด็ก​ชมรม​พุทธ​ ม.บูรพา​ ตอนที่​ 6 เขาบอกว่า...เด็กชมรมพุทธไปแต่วัดพระธรรมกาย จริงหรือไม่?

เด็ก​ชมรม​พุทธ​ ม.บูรพา​ ตอนที่​ 6 เขาบอกว่า...เด็กชมรมพุทธไปแต่วัดพระธรรมกาย จริงหรือไม่?

    ตามหัวข้อครับ วันนี้จะคุยเรื่องนี้แหละครับ เพราะมันเป็นประโยคเด็ดๆที่สมัยผมเรียนมักจะถูกถามทุกๆปีครับ และส่วนใหญ่ก็มาจากคนที่ไม่เคยมาวัดพระธรรมกายเลยแม้แต่ครั้งเดียว ^-^ยิ้ม 

   ก่อนอื่นผมมีเรื่องหนึ่งอยากจะเล่าให้ท่านฟังครับ มีน้องผู้หญิงคนหนึ่งชื่อบี เธอเป็นคนอำเภอสัตหีบ จังหวัดชลบุรี พ่อเป็นทหารเรือ แม่เป็นคุณครู น้องบีเป็นเด็กที่มีระเบียบวินัยมากเพราะทั้งพ่อและแม่นำบทฝึกในสายวิชาชีพตนมาฝึกลูกสาวของตนตั้งแต่ยังเล็กๆ ทำให้น้องบีดูโดดเด่นกว่าเพื่อนๆในรุ่นเดียวกัน รวมถึงเรื่องการเรียนด้วยสอบได้อันดับต้นๆตลอด เนื่องเพราะแม่ที่เป็นคุณครูคอยสอนเสริมให้ทุกวัน แต่ใช่ว่าน้องบีจะสมบูรณ์ไปซะทุกเรื่อง พ่อแม่ของน้องบีรู้ว่าลูกของตนนั้นเป็นคนใจอ่อน ชอบตามใจเพื่อน ถ้าเจอเพื่อนดีก็ดีไป แต่คราวไหนเจอเพื่อนพาไปเกเรก็ไปกับเขาด้วย เรื่องนี้พ่อแม่ของน้องบีเป็นกังวลอย่างมาก ฉะนั้นพอถึงเวลาที่น้องบีต้องเรียนมหาลัย พ่อแม่เลยอยากให้เรียนใกล้ๆบ้าน เลยมาลงเอยที่ ม.บูรพา เนี่ยแหละ จะได้กลับบ้านได้บ่อยๆ ใกล้หูใกล้ตาพ่อแม่ดี ก่อนเข้าเรียนพ่อของน้องบีได้ติดต่อพี่สาวของตนที่มีบ้านอยู่ที่ตลาดหนองมนบางแสนว่าจะให้น้องบีไปพักที่บ้านในช่วงที่เรียนมหาลัย ซึ่งป้าน้องบีก็ดีใจมากที่หลานสาวของตนจะมาอยู่ด้วย ก่อนน้องบีจะไปเรียนมหาลัย พ่อแม่ของน้องบีได้สั่งไว้กับลูกว่าให้กลับบ้านทุกๆเสาร์อาทิตย์ ถ้าไม่ติดเรียนติดกิจกรรมอะไร และเมื่อถึงเวลาเรียนมหาลัยป้าน้องบีก็จะดูแลหลานสาวเป็นอย่างดีในทุกๆเรื่อง เมื่อถึงเวลาน้องบีกลับบ้าน พ่อแม่ของน้องบีก็ได้พูดคุยอบรมให้น้องบีอยู่ในกรอบตลอดเวลา เนื่องจากน้องบีต้องเจอเพื่อนจากที่ต่างๆมากมาย ต่างนิสัยใจคอ มีทั้งดีและไม่ดี แต่เพราะการวางแผนดูแลลูกแบบนี้ทำให้ในระหว่างเรียนมหาลัย น้องบีไม่เคยมีปัญหาอะไรเลย สามารถเรียนจบรับปริญญาได้อย่างสบายๆ

   เป็นไงครับ เรื่องน้องบี เรื่องนี้ผมแต่งเมื่อกี้นี้เองล่ะครับ 555 กำลังจะนำมาเปรียบเทียบอะไรให้ท่านฟังครับ ผมขอบอกตรงๆ เลยนะครับ ที่ผมมีกำลังใจสามารถรักษาศีลได้เนี่ยเป็นเพราะว่าวัดพระธรรมกายครับ เพราะมีพระอาจารย์จากที่วัดนี้ได้เข้าไปสอนในเรื่องบาปบุญคุณโทษที่ชมรมพุทธมหาลัย ซึ่งเรื่องนี้มันหาเรียนยากที่มหาลัยซะด้วยสิ ไปสอนจนผมกล้าที่จะปฏิเสธเหล้าในวงได้ เหล้าที่มีรุ่นพี่คณะวิศวะยื่นให้ด้วยล่ะครับ555 

  และพี่ๆน้องๆ ชมรมพุทธก็คงเหมือนๆกับผมเนี่ยแหละ จึงไม่แปลกที่เด็กชมรมพุทธจะไปวัดพระธรรมกายบ่อยๆ เพราะจะได้ไปเจอหลวงพ่อธัมมชโย เจอหลวงพ่อทัตตะ เจอพระอาจารย์ที่คุ้นเคย คอยขนาบแล้วขนาบอีก ให้ละชั่ว ให้ทำดี ให้ทำใจผ่องใส ท่านสอนทีหนึ่งก็ใช้ได้ไปเดือนหนึ่ง จะสิ้นเดือนมันชักลืมๆว่าท่านสอนอะไร เลยต้องกลับไปให้ท่านขนาบอีก5555   กลายเป็นว่าไปวัดพระธรรมกายเนี่ยอย่างน้อยก็เดือนละครั้งครับ

   ส่วนวัดอื่นๆโดยเฉพาะวัดรอบๆมหาลัยเนี่ยพวกเราไปบ่อยอยู่นะครับ เพราะชมรมพทธเราจัดตักบาตรทุกๆวันพฤหัสฯ ก็จะนิมนต์พระวัดต่างๆใกล้มหาลัยเนี่ยแหละครับ ไปทีหลวงพ่อหลวงตาท่านก็เมตตาสอนธรรมะมากบ้างน้อยบ้างตามแต่โอกาส และหลายๆครั้งเด็กชมรมพุทธอย่างเราก็ไปขอความเมตตาที่วัดท่านเรื่องหม้อถ้วนชามกะละมังครับ เอาไปจัดงานทำบุญในมหาลัย จัดค่ายบ้าง ออ..ที่สำคัญหลวงพ่อหลวงตาท่านก็เมตตาให้ขนมนมกล่องจากการบิณฑบาตมาให้พวกเราไปจัดค่ายด้วยครับ และทุกๆปีพวกเราเด็กชมรมพุทธก็จะไปทำบุญทอดกฐินที่วัดต่างๆ ที่เราเคยไปขอความเมตตาจากท่านครับ อีกวัดหนึ่งซึ่งไกลจากมหาลัยไปหน่อย เป็นวัดป่าอยู่ใกล้ๆอ่างเก็บน้ำบางพระ เคยไปทำวัตรเย็นนั่งสมาธิ ที่นั้นบรรยากาศสงบดี บางอาทิตย์พวกเราก็ไปทำบุญที่วัดนี้ครับ

   สรุปคือเราไปทุกวัดครับ แต่จุดเริ่มต้นเส้นทางบุญของเรามาจากวัดพระธรรมกายก็เท่านั้นเอง และได้วัดต่างๆที่พอไปได้สะดวกเป็นที่สั่งสมบุญบารมี คงเหมือนกับน้องบีที่มีป้าคอยดูแลตอนเรียนอยู่มหาลัย แต่จะต้องหมั่นกลับไปบ้านให้พ่อแม่ได้อบรมสั่งสอนเป็นระยะๆ เพื่อประคองตนให้อยู่กับร่องอยู่กับรอยจนสามารถเรียนจบมหาลัย

   หลวงพ่อธัมมชโยท่านมักสอนให้ลูกศิษย์ไปทำบุญที่วัดใกล้บ้าน สอนให้ใส่บาตรพระหน้าบ้านทุกวัน เพราะเราจะต้องช่วยกันทำนุบำรุงพระศาสนาให้เจริญรุ่งเรืองต่อไป ผมว่าทุกวัดมีความสำคัญหมดนั้นแหละครับ ปู่ย่าตาทวดของเราท่านสร้างมาหวังใช้เป็นแหล่งอบรมศีลธรรมแก่ลูกหลานในอนาคตจริงไหมครับท่าน......

พระวีรชาติ มเหสกฺโข (หลวงพี่ฮอน)
วิศวกรรมศาสตร์ เครื่องกล ม.บูรพา

  

ข้อดีของการไปเป็นพระ กอ มอ

12 มกราคม 2014 

ข้อดีของการไปเป็นพระ กอ มอ
๑. เวลานั่งสมาธินึกความสว่างง้ายง่าย เพราะทั้งวันตากแดดตลอด จำความสว่างติดตาเลย แค่หลับตาก็สว่างแล้ว
๒. สามารถเช็คอายุตัวเองว่ายังไหวไหม ตากแดดตากลม ใช้เสียงมากๆ ถ้ายังไหวก็ยังเป็นพระรุ่นๆอยู่
๓. เวลาเราฉันภัตตาหารจะเพิ่มสารอาหารและธาตุต่างๆ แต่มาเป็นพระ กอ มอ เราจะเพิ่มธาตุอีกตัว คือ ธาตุทรหด
๔. ผิวพระ กอ มอ จะเริ่มดำๆ ทำให้เวลาไปเยี่ยมพระเพื่อนที่เดินธุดงค์ เราก็จะกลมกลืนกันดี (อันนี้เข้าไปเป็นเนื้อนาบุญให้โยมได้ถวายปานะ ๒อิ)
๕. มั่นใจได้เลยว่าพระ กอ มอ อย่างเราอธิฐานจิตจำนวนรอบไม่แพ้ใครแน่นอน เดี๋ยวนำเด็กเดี๋ยวนำโยม "ด้วยบุญกุศล..."

นึกอารมณ์สบายๆไว้แค่นี้ก่อนละกัน

ยูแคนรีซิปมังเทาเวลแอบเฮีย

"เมื่อพระ กอ มอ ชวนฝรั่งรับพระธุดงค์"
ฝรั่งเสื้อเขียวข้ามถนนมาจากฝั่งโรงเรียนธัญบุรี แล้วก็ตรงมาหาพระ กอ มอ
ฝรั่งเสื้อเขียว : What is Festival ? บราบาบ้า...(พระ กอ มอ แปลได้ความว่า นี้งานเทศกาลอะไรครับ?)
พระ กอ มอ ตอบ : ดิสอีสมังเทาเวล มังวันเทาสั้นทูหันเดดทะเวลตี้นนาย คำแดดทูเฮีย
จากนั้นพระ กอ มอ ก็หยิบเอกสารที่มีรูปหลวงปู่นำหน้าพระธุดงค์แล้วพูดต่อว่า : รีดเดอมังอีสหลวงปู่สดบิ๊กโกเดนวันเทาสั้นกิโลกรัม
จากนั้นพระ กอ มอ ก็ชวนฝรั่งเอาบุญใหญ่ : ยูแคนรีซิปมังเทาเวลแอบเฮีย (พร้อมส่งรอยยิ้ม)
ฝรั่งเสื้อเขียวตอบว่า : โอเค พร้อมเดินไปหยิบหมวกวีสตามาใส่แล้วหยิบกล้องขึ้นมาถ่ายบรรยากาศรอบๆ

ขออภัยพระ กอ มอ ภาษาอังกฤษไม่แข็งแรง มีแค่ภาษาใจเท่านั้นแหละครับที่เข้มแข็ง ปลื้มนะ เจริญพร ๒๘ มกราคม ๕๗

พระวีรชาติ มเหสกฺโข

ไม่ต้องคิดใหม่

18 มีนาคม 2014 
คืนนี้ที่วัดไฟดับ ทำให้นึกถึงเรื่องสมัยเป็นพระพี่เลี้ยงดูแลธรรมทายาทได้เรื่องหนึ่ง คือตอนประมาณสี่ทุ่มครึ่งจะต้องดับไฟในพื้นที่จำวัด พระธรรมทายาทก็จะพักอยู่ในเต็นท์ แต่มีบางรูปยังไม่นอนทันที บ้างก็จัดข้าวของ บ้างก็จดบันทึก อุปกรณ์ให้แสงสว่างอันเดียวก็คือไฟฉาย แต่แสงมันจ้ามาก แล้วก็ต้องถือตลอดเวลาด้วย วันหนึ่ง ได้ไปสังเกตพระธรรมทายาทรูปหนึ่งในเต็นท์ท่านมีแสงสว่างนวลตาก็เลยเดินเข้า ไปดู ได้เห็นอุปกรณ์ให้แสงสว่างของท่านทำจากของสองชิ้น อันแรกคือไฟฉาย อีกอันคือกระบอกน้ำประจำตัวสีขาว ท่านเปิดไฟฉายแล้ววางไว้บนกระบอกน้ำ ให้แสงส่องเข้าไปในกระบอกน้ำ จึงได้แสงที่กระจายไปทุกทิศทางอย่างนวลตา เห็นดังนี้เราก็ก๊อปปี้เลย ไม่ต้องคิดใหม่...

พระวีรชาติ มเหสกฺโข

"อบอุ่น หายห่วง"

"อบอุ่น หายห่วง"
โยมพี่อุบาสิกาท่านหนึ่งได้แจ้งมาว่าวันนี้โชคดีมากๆที่ได้ขึ้นรถแท็กซี่คัน หนึ่งไปที่รังสิต แท็กซี่คันนี้มีองค์หลวงปู่สดตั้งไว้ด้านหน้า โยมพี่อุบาสิกาเลยอุ่นใจ และแท็กซี่คันดังกล่าวก็คือโยมลุงของหลวงพี่นั้นเอง องค์หลวงปู่หลวงพี่ก็พึ่งจะมอบให้เมื่อวานเอง ย้อนนึกถึงตัวเราสมัยเรียนมหาวิทยาลัย เวลาเดินทางไปที่ต่างๆ แล้วไปเจอรถยนต์ที่มีสติกเกอร์ DMC เราจะดีใจมาก ถ้ารถเราขับแซงก็จะพยายามมองไปที่เจ้าของรถคนนั้น ที่มองเพราะปลื้มอยากอนุโมทนาบุญด้วย ถึงแม้ยังไม่เคยคุยด้วยแต่ก็รู้สึกว่าเขาต้องเป็นคนดีแน่ๆ พอมาวัดก็เลยไปเดินหาซื้อสติ๊กเกอร์ DMC พอได้มาก็เอาไปติดตะกร้ารถจักรยาน หวังว่าในมหาวิทยาลัยจะมีคนวัดที่เห็นสติกเกอร์นี้จะได้รู้ว่าเราเป็นลูกพ่อ เดียวกัน เอย...

พระวีรชาติ มเหสกฺโข

เรื่องหมาบนดอย

2 เมษายน 2014
ทุกครั้งที่ฉันเช้าเสร็จ มันจะเดินตามพระมา พอถึงทางแยกมันจะหยุดดูพระ ทางแยกถ้าตรงไปจะกลับกุฏิถ้าเลี้ยวขวาจะไปเดินออกกำลังกายทางด้านหน้าสวน เพชรแก้ว พอพระเลี้ยวขวามันจะรีบวิ่งไปเดินนำหน้าพระทันที เว้นระยะห่างยี่สิบเมตร มันจะหันมาดูพระเป็นระยะๆว่าตามมาไหม ถ้าตามมามันจะเดินนำหน้าต่อไป เคยแกล้งแอบไม่ตามมันไปมันก็จะย้อนกลับมาหาพระ พระอยู่ไหนๆ!
ลองสันนิษฐานว่าทำไมมันจึงเดินนำพระ
๑.เป็นบอดี้การ์ดให้พระ ดูงูเงี้ยวเขี้ยวขอให้
๒.เอาพระเป็นพวกเวลาที่มันจะต้องออกไปเจอหมาจากถิ่นอื่นด้านหน้าไซย์ เวลามันไปก็ชอบฉี่ตามต้นไม้เป็นระยะ น่าจะเป็นการประกาศอาณาเขต

ปล.ปัจจุบันมันตายแล้วครับ

พระวีรชาติ มเหสกฺโข

"ปกติ" เย้^-^

๖ เมษายน แต่เป็นปี ๕๔
ตอนนั้นรับบุญเป็นพระพี่เลี้ยงธรรมทายาทอยู่ ตีสี่ตื่นเพื่อมาเตรียมตัวพาพระน้องในกลุ่มตั้งแถวเช็คชื่อ พอจะลงจากกุฏิเห็นบันไดกุฏิมีจำนวนขั้นเพิ่มขึ้นก็คิดว่าน่าจะเป็นอาการ เพิ่งตื่นนอนตาเลยมัวๆ จึงได้ก้าวลงไปเหยียบบันได แต่ที่เหยียบมันคืออากาศ ปังๆๆ ตกบันไดครับ ลุกได้ก็รีบไปห้องน้ำเลย ไปดูที่กระจก เห็นหนังตาตก ลูกตาทั้งสองข้างเขเข้ามาแนวกลาง มองสิ่งต่างๆเป็นดับเบิลทุกอย่าง เสาไฟหนึ่งต้นมองเป็นสองต้น พระเพื่อนหนึ่งรูป เรามองท่านมีฝาแฝดยืนคู่กัน
กระบวนการักษา
ไปเข้าเครื่องที่ต้องนอนแล้วเข้าไปในอุโมงค์ดูว่ามีก้อนเนื้อในสมองรึเปล่า ปรากฏว่า "ไม่มี" เย้^-^
ไปหาหมอตาวัดความดันตานั้นนี้ ปรากฏว่า "ปกติ" เย้^-^
หมอสันนิษฐานว่าเราเป็นโรคกล้ามเนื้ออ่อนแรง MG เลยให้ยา MG มากินก่อน แล้วค่อยมาหาหมอจันทร์หน้า
ตอนนี้นอกจากหนังตาตก ตาเข ก็ยังมีอาการกลอกลูกตาไม่ได้ ปากเริ่มเบี้ยว พูดไม่ค่อยชัด ปวดเบ้าตา ชาปลายนิ้ว
ไปหาหมอ หมอส่งเลือดไปตรวจพิเศษเข็มละสามพันกว่าบาท ผลปรากฏว่า "ปกติ" เย้^-^
หมอเลยให้ไปเข้าแลปช็อตด้วยไฟฟ้า ๖๐ โวลต์ ช็อตรอบแรกบอกกราฟไม่สวยขอช็อตใหม่ ช็อตเสร็จมาดูกราฟ ผลปรากฏว่า "ปกติ" เย้^-^ แต่เราเจ็บน้ำตาไหล
ช่วงนี้เพิ่มยามาอีกตัวเป็นยาสเตียรอยด์ ฉันแล้วสิวขึ้นที่คอด้วย
ไปหาหมอมาหลายรอบก็ยังสรุปไม่ได้ว่าเป็นโรคอะไรแน่
อันตัวเราก็เลยสรุปเองว่าอันตัวเราเป็นโรค "กรรม"

กระบวนการรักษา
ทำใจใสๆ
นึกถึงบุญที่เคยทำมา(ชมรมพุทธ บวช กฐิน ลานธรรม เสาแก้ว โมดูล เสาค้ำฟ้า วิหารหลวงปู อาคาร ๖๐ ปี หอฉัน หล่อหลวงหลวงปู่ ฯลฯ..ปลื้ม)
อุทิศบุญให้คู่กรรมคู่เวร
ขอบารมีธรรมมหาปูชนีย์จารย์
บูชาเจดีย์เช้าเย็น
สร้างพระธรรมกายประจำตัว ๗ องค์
นั่งสมาธิมากๆ
สวดสรรเสริญหลวงปู่เช้ากลางวันเย็น
ร่วมบุญบูชาข้าวพระ
ร่วมงานจุดประทีปวันวิสาขบูชา(วันนี้เห็นประทีปมากกว่าคนอื่นเขา ถ้าเขาเห็นแสนดวงแต่เราเห็นสองแสนดวง^-^"
.
.
ฯลฯ
นอนศูนย์พยาบาลสองเดือน อาการดีขึ้น เลยขอมารับบุญต่อ พระอาจารย์ท่านเลยให้เป็นพระพี่เลี้ยงรุ่นเข้าพรรษาต่อ ระหว่างนั้นก็ยังไปหาหมออยู่ จนน้ำท่วมโรงพยาบาลเลยเลิกไปหา สรุปเองว่า "ฉันหายแล้ว" ตอนนี้ก็ยังไม่ได้ไปหาหมอเลย
สิ่งที่ได้ตอนอาพาธ
-นึกถึงในอดีตว่าเราเต็มที่กับการสร้างบุญรึยัง
-นึกถึงว่าถ้าหายอาพาธนะจะสร้างบุญให้เต็มที่เลย
-นึกถึงความโชคดีมีบุญที่มาเจอครูบาอาจารย์
...

พระวีรชาติ มเหสกฺโข

"อย่าไว้ใจใบไม้แห้ง"

 27 เมษายน 2014

ไปหาที่นั่งสมาธิเงียบๆข้างบ่อน้ำ ในใจก็คิดว่าแถวนี้จะทีงงมีงูไหม ถ้ามันกัดเราก็ไม่เป็นไร มีรถพาโรงพยาบาลฉีดยาสักเข็มก็หาย เพื่อความไม่ประมาทก็แผ่เมตตาก่อนนั่งละกัน นั่งไปสักชั่วโมงได้ยินเสียงใบไม้แห้งขยับอยู่ด้านหลัง ก็คิดว่าคงเป็นหมาน้อยที่เราเคยไปเล่นกับมัน พอหันไปมองด้านหลังเท่านั้นแหละ งูงงงงงงง! ไม่ใช่แค่ตัวเดียวแต่มีถึงสองตัว ด้วยสติที่เราฝึกมาอย่างดีถึงหนึ่งชั่วโมงเต็มๆ สามารถทำให้เราเปลี่ยนอิริยาบถจากนั่งเป็นยืนเพียงเสี้ยววินาที ฝ่ายงูสองตัวก็เหมือนจะตกใจพระ งูตัวแรกกระโดดลงบ่อไปเลย ที่บอกว่ากระโดดคือมันลอยพุ่งไปในบ่อน้ำเลย ส่วนอีกตัวก็เลื้อยข้ามถนนไป พองูไปคนงานก็มาตัดหญ้าพอดี เราก็เลยต้องหาที่นั่งสมาธิใหม่ เรื่องนี้สอนให้รู้ว่า "อย่าไว้ใจใบไม้แห้ง"

พระวีรชาติ มเหสกฺโข

เด็ก​ชมรม​พุทธ​ ม.บูรพา​ ตอนที่​ 1​ กระดาษ​เห็นดี

เด็ก​ชมรม​พุทธ​ ม.บูรพา​ ตอนที่​ 1

ใน​ใจ​ผม​ลึก​ๆ​ อยาก​จะ​เขียน​เรื่อง​เกี่ยวกับ​ชมรม​พุทธ​มาก​ๆ​ เลย​ครับ​ เพราะ​กลัว​ว่า​วันใด​วันหนึ่ง​ผม​จะ​จำ​มัน​ไม่ได้​ และ​อีก​อย่าง​ผม​อยากให้​รุ่น​น้อง​ที่​ได้​มา​อ่าน​มีกำลังใจในการสร้างบารมีด้วย หรือ​เมื่อผม​อยู่​บนเตียง​คนป่วย​นับ​ถอยหลัง​วันสุดท้าย​ของชีวิต ก็หวังว่าจะมีคนใจดีมานั่งอ่านเรื่องเหล่านี้ให้ผมฟัง 

ความเป็นมาของชมรมพุทธเนี่ย ไม่ใช่จู่ๆจะเกิดขึ้นมาเองนะครับ มันต้องมีที่มาที่ไป และไอ้ที่มาที่ไปเนี่ยคงสามสิบกว่าปีได้ผมคงไม่เล่าหรอก รอพี่ๆรุ่นเดอะมาเล่าดีกว่า ของผมเอาแค่ช่วงชีวิตผมพอ ช่วงที่​ได้​มี​โอกาส​มาอยู่ในบ้านที่เรียกว่า "พุทธบูรพา" 

ผม​อาจจะ​เล่า​กระโดด​ไป​กระโดด​มา​นะครับ​ นึกอะไรได้ก็เล่าเรื่องนั้นแหละง่ายดี555 สำหรับ​ตอนที่​ 1 ผม​ได้​ไป​เปิด​ลิ้นชัก​แล้วเจอ​กระดาษ​ชิ้นหนึ่ง ซึ่ง​ผมเก็บมันมาตั้งแต่ปี 47 ในกระดาษนี้มีข้อความที่ถูกเขียนจากคนหลายคน แล้วคนหลายคนนี้ได้เขียนถึงตัวผมเอง กระดาษนี้​จำได้ว่า​พี่​ประธาน​ชมรม​พุทธ​ให้​น้อง​ๆในชมรมเขียนความดีของเจ้าของกระดาษ โดยที่เราจะนั่งล้อมกันเป็นวงกลม เขียนเสร็จก็ส่งต่อไปเรื่อยๆ จนเขียนครบทุกแผ่น แล้วส่งคืนเจ้าของกระดาษ 

เมื่อผมได้อ่านข้อความในกระดาษ ผมยิ้มเลยครับ ที่ยิ้มเพราะได้รู้ว่า พี่ๆ​น้องๆในชมรมมองเห็นอะไรในตัวเรา และสิ่งที่ตามมาติดๆก็คือกำลังใจครับ กำลังใจ​ที่จะสร้างบารมีในชมรมพุทธ ผมว่าเป็นกิจกรรมที่ดีนะครับ ดีกว่า​เรา​ไป​นั่ง​จับผิดกัน ถ้าจับผิดกันประโยชน์​ก็ไม่เกิดอะไร มีแต่​เสียกำลังใจ​ หนักเข้า​ๆ​เดี๋ยว​ก็หลุดจากการสร้างบารมี 

ทุกครั้งที่มีโอกาสไปเยี่ยมน้องๆชมรมพุทธ ก็จะชอบแนะนำกิจกรรมนี้ให้ตลอด ลงดูนะครับน้องๆที่เข้ามาอ่าน ​น้องจะ​รู้​สึกดีเหมือนผมจนผมต้องเก็บกระดาษแผ่นนี้มาสิบกว่าปี ^-^

พระวีรชาติ​ มเหส​กฺ​โข​ (หลวงพี่ฮอน) 
วิศวกรรมศาสตร์​ เครื่องกล​ ม.บูรพา​

พระสอนเด็กน้อยบนเกาะ ตอนที่ 1

พระสอนเด็กน้อยบนเกาะ ตอนที่ 1

ช่วงนี้อยากอยู่วัด ไม่อยากออกไปไหนนานๆ แต่หน้าที่นี้ก็สำคัญเราก็ต้องไป ผมได้รับมอบหมายจากพระอาจารย์ให้ไปเทศน์เด็กบนเกาะสมุย โดยการเดินทางของผมเริ่มต้นในวันที่ 13 มิ.ย. 59 กำหนดการรถจะพาไปสนามบินดอนเมืองตอนตีห้า และจะมีพระอาจารย์อีกรูปไปด้วยครับ

สิ่งที่ยากที่สุดคงไม่ใช่การเดินทางแต่เป็นการตื่น เพราะผมจะต้องตื่นตีสี่เพื่อเก็บข้าวของ ที่ว่ายากเพราะกุฏิพระที่วัดพระธรรมกายเป็นกุฏิรวมครับ กุฏิที่ผมอยู่ก็มีพระจำวัดเกือบยี่สิบรูป การตื่นอาจไม่ตรงกัน บางรูปตื่นตีสี่ บางรูปตีห้า บางรูปไปเข้ากะกลับมานอนเช้ามืดเลยพักยาวหน่อย แต่ผมต้องตื่นตีสี่โดยที่จะพยายามไม่ให้รบกวนพระรูปอื่นที่จะพัก การตั้งปลุกเลยตั้งแบบสั่นก่อนแล้วตามด้วยเสียง เวลานอนก็กำมือถือไว้ ถ้ามือถือสั่นปลุกเราจะได้ตื่นมาปิดก่อนโดยที่ไม่มีเสียปลุกรบกวนพระรูปอื่น คืนนั้นกลายเป็นว่าผมตื่นทุกๆชั่วโมง ระแวงกลัวตื่นไม่ทัน กลัวตกเครื่องบิน ตื่นมาเลยเพลียๆไม่สดชื่นเลย

สายการบินไปสุราษฏร์ธานีคือแอร์เอเชียรอบเจ็ดโมงเช้า Gate 54 มาถึงสนามบินก็ยังไม่ทันได้ฉันเช้า พระอาจารย์ที่มาด้วยท่านแบ่งขนมปังให้สองชิ้นกะรองท้องไปก่อนแล้วไปฉันที่สุราษฯ ผมไม่มีโยมไปด้วยเลยต้องไปหาซื้อน้ำมาสองแก้วเป็นกาแฟกับชานมหมดไปร้อยห้าสิบ พอไปถึงสุราษฯก็ยังไม่ได้ฉันต้องรีบไปขึ้นรถตู้ไปท่าเรือดอนสัก ก็กะว่าจะไปฉันเช้าที่ท่าเรือ พอไปถึงท่าเรือ เรือก็จะออกแล้ว เลยต้องรีบขึ้นเรือ งานเข้าแล้วหิวมากเลย ความหิวเป็นทุกข์ครับ เลยตัดสินใจเดินเข้าไปในร้านค้าเล็กๆบนเรือ บอกแม่ค้าว่า โยม...พระสองรูปต้องฉันเช้า โยมแม่ค้าคงงงเพราะมันสิบโมงครึ่งแล้ว ผมเลยเลือกข้าวกล่อง โอ้ว! กล่องละห้าสิบ แป๊บซี่กระป๋องยี่สิบ ข้าวเหนียวสังขยาอันละสิบห้า รวมๆหมดไปอีกร้อยเจ็ดสิบ และต้องเดินผ่านโยมหลายสิบคนที่มองเห็นพระเข้าไปซื้อข้าว5555

ฉันเสร็จสบายท้องดูทะเล เรือก็เดินทางไปเรื่อยๆช้าๆ จู่ๆ มาอีกแล้วครับ ลุงคนหนึ่งมานั่งใกล้ๆผม ผมเห็นแล้วแหละว่าแกเล็งอยู่หลายรอบ พอลุงมานั่งใกล้ก็ถามผมเลย “หลวงพี่มาจากวัดไหน” (ออกเสียงทองแดงๆ) นิสัยผมเหมือนเดิมครับถามมาตอบไป “หลวงพี่มาจากวัดพระธรรมกายโยม” ลุงแกทำตาโตใส่ แล้วเราก็คุยกันหลายเรื่อง เรื่องข่าววัด การสอน สมาธิ นิกาย เยาวชน ฯลฯ จนเรือถึงเกาะสมุยจึงต้องหยุดการสนทนา5555 ชีวิตพระสนุกดี แต่ตอนนี้ง่วงมากครับ แทบอยากจะนอนบนน้ำทะเล... อ้อ! ผมฉันเพลบนเกาะสมุยตอน 11.40 น.

Lp Honn

เมื้อสุดท้าย

เมื้อสุดท้าย

12 มิ.ย. 59 นำฉันเช้านาคธรรมทายาทพุทธศาสตร์สากล วัดพระธรรมกาย

วันสุดท้ายของการนำฉันก็มาถึง อิๆ เมนูเช้านี้ คือ ข้าวสวย และผัดลูกชิ้น แบบเดียวกับนาคธรรมทายาทเลย สูตรเดิมครับวางแผนการนำฉัน ตักข้าวสวยใส่ถาดแค่สามช้อนเท่านั้น ฉันลูกชิ้นให้หมดถ้วย อืม..น่าจะพอดี

รอบนี้สอนเรื่องต่อจากเมื่อวาน คุยเรื่องกุลบตรที่เกิดในตระกูลสัมมาทิฐิ แต่ก็แบ่งได้ 3 ประเภท

1.บวชตอนที่พ่อแม่ยังมีชีวิตอยู่

2.บวชตอนพ่อแม่เสียไปแล้ว

3.แม้พ่อแม่เสียไปแล้วก็ไม่ยอมบวชให้

ประเภทที่สามที่น่าสงสารที่สุด เพราะไม่ใช่โอกาสที่มีในการสั่งสมบุญ พ่อแม่ก็ไม่ได้บุญด้วย ฉะนั้นผู้เป็นพ่อแม่ควรพูดให้ลูกฟังเรื่องการบวชตั้งแต่เด็กว่า "โตขึ้นบวชให้พ่อกับแม่นะลูก" พูดให้ไปอยู่ในใจเลยยิ่งดี

หลังธรรมทายาทบวชก็มีรอบเทศน์อีกหนึ่งรอบ จะเป็นเรื่องอะไรนั้น "โปรดติดตามตอนต่อไป"

Lp Honn

ก๋วยเตี๋ยวญวน

ก๋วยเตี๋ยวญวน

11 มิ.ย. 59 อีกวันสำหรับการไปนำฉันเช้าให้กับนาคธรรมทายาทพุทธศาสตร์สากล วัดพระธรรมกาย เมนูของพระอาจารย์นำฉันวันนี้ก็ทดสอบฝีมือพอควรครับ "ก๋วยเตี๋ยวญวน" ทำไมล่ะ ก็มันเป็นประเภทน้ำไงครับ แถมมีเส้นที่พร้อมจะสบัดได้ทุกวินาที ฉันผิดจังหวะมีหวังเสียมาดพระอาจารย์นำฉันหมด5555

แต่ที่หนักกว่านั้นคืออาหารของนาคธรรมทายาทคือข้าวสวย สโตกมันจึงต่างกันเกือบเท่าตัว ถ้าผมใช้สโตกธรรมดาคงฉันไม่ทันได้สอนนาคธรรมทายาทแน่เลย เลยเปลี่ยนอุปกรณ์จากช้อนธรรมดาเป็นช้อนโต๊ะ เพราะอนุภาพการวิดน้ำเหลือ หลาย ใช้สโตกธรรมดาแต่เราฉันเสร็จก่อนนาคธรรมทายาทแน่นอน ถึงที่สุดผมก็ต้องสละขนมกับน้ำเต้าหู้ เพื่อให้เหลือเวลาสำหรับสอนTT วันนี้สอนเรื่องการบรรพชาอุปสมบท ว่าด้วยเป็นทางมาแห่งความสุขที่พิเศษ ต่างจากสุขแบบชาวโลก จบท้ายด้วยซ้อมท่องคำขานนาคในบทต่างเพื่อให้เกิดความมั่นใจในการเข้าพิธี 


ในพรุ่งนี้ยังต้องไปนำฉันอีกวัน สู้ๆทาเคชิ!

Lp honn

ไขมันสำรอง

10 มิ.ย. 59 นำฉันเช้าธรรมทายาทพุทธศาสตร์สากล

การนำฉันมีความยากกว่าการเทศน์สอนทั่วไปเพราะต้องกะเวลาให้แม่นยำ ต้องดูภาพรวมธรรมทายาทว่าฉันเป็นอย่างไรบ้างเรียบร้อยไหม เสียงดังไหม นั่งหลังตรงไหม การเช็ดภาชนะให้สะอาด โดยใช้กระดาษเช็ดชู่ให้น้อยที่สุด สอนให้รู้จักการประมาณในการรับอาหารเมื่อรับมาแล้วต้องรับประทานให้หมด กฎระเบียบมากมายที่ต้องฝึกเป็นไปเพื่อการเป็นพระแท้เป็นที่ตั้งแห่งศรัทธาของญาติโยมสาธุชน

ส่วนพระอาจารย์นำฉัน อาจจะฉันได้ไม่มาก แต่ก็ไม่เป็นไรเพราะเรามีไขมันสำรอง ที่สั่งสมมาแรมเดือนแรมปี  อิๆ

Lp'Honn

๙ มิ.ย. ๕๙ นำฉันเช้าธรรมทายาทพุทธศาสตร์สากล วัดพระธรรมกาย

๙ มิ.ย. ๕๙ นำฉันเช้าธรรมทายาทพุทธศาสตร์สากล วัดพระธรรมกาย

      ครั้ง แรกที่มานำฉันกับโครงการนี้ โครงการธรรมทายาทพุทธศาสตร์สากล รุ่นที่ ๒ น้องที่มาอบรมก็เป็นน้องจากมหาวิทยาลัยทั่วประเทศ ก็อย่างที่บอกไปในครั้งก่อนว่าน้องมาอบรมเนี่ย ระดับหัวใจเพชรนะครับ สามารถต่อสู้กับกระแสสื่อต่างๆที่ใส่ร้ายว่าร้ายวัดพระธรรมกายต่างๆนาๆ มาได้ น้องเหล่านี้มุ่งหวังบวชทดแทนพระคุณพ่อแม่ มุ่งหวังฝึกฝนตนเองตามพระธรรมวินัย และช่วงนี้ก็เป็นช่วงก่อนบวชครับ  ทุกคนต้องรักษาศีลแปด ฝึกกิจวัตรกิจกรรมเหมือนพระเลย เรื่องการรับประทานอาหารก็ต้องฝึกด้วยเหมือนกัน

วันนี้ สอนในเรื่องคำขานนาคตอนที่ ๑ ว่าด้วยเรื่องคุณสมบัติผู้ที่จะบวชว่าห้ามบุคคลแบบไหนมาบวช รายละเอียดเยอะเหมือนกัน ซึ่งเป็นเรื่องที่สำคัญอย่างยิ่ง น้องๆก็ตั้งใจฟังกันดี พรุ่งนี้ก็ไปต่ออีกในตอนที่ ๒ ก็จะครบเรื่องคำขานนาคพอดี

Lp Honn

สะพานท่อนซุง

...สะพานท่อนซุงข้ามทุกวัน แต่ก่อนมันจะมีเชือกไนลอนให้จับ ตอนนี้เชือกหายไป เพิ่มความตื่นเต้นได้อีก จะข้ามได้ต้องมั่นใจ จะมั่นใจต้องเห็นว่าไม้ไม่ผุไม่ลื่น ซึ่งก็ต้องเคยเห็นไม้ผุมาก่อน อาจจะเคยเหยียบแล้วมันหักเลยจำได้ว่าลักษณะนี้ไม่ควรข้าม สะพานท่อนซุงข้ามครั้งแรกอาจจะ ช้าและใช้ความกล้ามาก พอทำบ่อยๆก็ชิวเลย วิ่งเลยก็ยังได้ แต่พระวิ่งมันไม่เรียบร้อย เดินอย่างสงบมีสติดีกว่า ถ้าจะตกค่อยวิ่งค่อยกระโดด
...ใครมีประสบการณ์มากก็จะเอาตัวรอดได้ จะมีประสบการณ์ต้องลงมือทำ ถ้าคิดแล้วไม่ทำก็ไม่มีผลอะไร ทำครั้งแรกอาจจะลำบากอาจจะพลาดแต่อีกหน่อยก็เก่งเอง โดยเฉพาะการฝึกสมาธิ หลับบ้าง ฟุ้งบ้าง เมื่อยบ้าง ก็นั่งกันไป ถ้ามัวรอตั้งท่าอาจจะไม่ทัน เพราะนาฬิกาชีวิตเดินกลืนกินสรรพสัตว์ไม่มีเว้น

นั่งเมื่อยขา ลำบาก ก็ต้องปรับ
เลื่อนขยับ ย้ายขา ให้เหมาะสม
อย่าตอมตม ทนฝืน เดี๋ยวจะงม
ให้ระทม กายปวด เข่าทะลาย

Lp Honn

สามเณรพูดไทย

 7 มิ.ย. 58
   ไปพักที่แม่สอดคืนนึงเพราะตอนเช้าต้องไปจัดสัมมนาที่เขตการศึกษา วัดที่เราไปพักอยู่ในเขตชุมชนเป็นวัดเล็กๆสิ่งก่อสร้างยังมีไม่มาก พอเราไปถึงยังไม่เจอเจ้าอาวาสเจอแต่สามเณรน้อยสองรูปก็เลยไปถามหาเจ้าอาวาสกับเณร ปรากฏว่าเณรพูดไทยไม่ได้ เราถาม "สามเณรเจ้าอาวาสอยู่ไหนครับ" สามเณร "เดะ โดะ €£฿₩%&~\}♢♡♤" เราก็เลยได้แค่ยิ้มๆเพราะพูดกับสามเณรไม่เข้าใจ ก็เลยไปเอาปานะในรถมาให้สามเณรทั้งสองรูป สามเณรพนมมือแล้วพูดพร้อมกันว่า "ขอบคุณครับ" อ้าว..ก็พูดได้นิน่า เราก็ถามหาเจ้าอาวาสอีก เณรก็ เดะ โดะ เหมือนเดิม เจริญพร○○○●

เรื่องนี้สอนให้รู้ว่า ปานะทำให้สามเณรพูดไทยได้

น้ำตาไหลไร้แผล

น้ำตาไหลไร้แผล

เมื่อวานทำเด็กร้องไห้ 5555  โครงการธรรมทายาทพุทธศาสตร์สากลฯ วัดพระธรรมกาย รุ่นที่ ๒ เขามีกิจกรรมพิธีตัดปอยผมและปลงผมให้กับน้องๆมหาลัยต่างๆที่มาบวชช่วงปิดเทอม ทุกปีผมก็จะไปปลงให้ถ้าไม่ติดไปลงพื้นที่ ปีนี้ว่างพอดีเลยอยู่วัดเลยได้ไป เด็กมาบวชโครงการนี้น่าสัก ๗๐ คน มั้ง  แล้วครั้งนี้เราจะไปเอาหัวใครเป็นผู้โชคดีล่ะ อ่อม....ก็ต้องน้องสถาบันตัวเองไงล่ะคร๊าบบ บูรพ้า บูรพา มหาลัยต่างจังหวัดที่ติดทะเล 


"มหาวิทยาลัยบูรพาแจ่มจ้าเจิดขวัญ

ถิ่นซึ่งสร้างสรรค์วิชาการเด่นนำล้ำหน้า
ตระการสีธงคือเทาทอง โบกปลิวเมื่อมองยิ่งงามตา
ประกาศศักดาว่าเราเกริกไกร
สร้างเสริมซึ่งภูมิปัญญา บูรพาเลิศล้ำกว่าใคร
ใฝ่หาความรู้ทั้งเพียบพร้อมคุณธรรมยิ่งใหญ่
ชี้นำสังคมคือหัวใจ สร้างความรู้ใหม่พัฒนา
พร้อมส่องประทีปแห่งปัญญานำทาง
เราช่วยสืบสานวัฒนธรรมให้เป็นตัวอย่าง
บัณฑิตคือผู้เลือกสรรทิศทางสู่ความรุ่งเรือง
แผ้วทางชีวิตด้วยปัญญา ได้ใช้วิชาช่วยบ้านเมือง
ให้งามประเทืองทั้งสกลศรัทธา
เห็นมวลมะพร้าวนั้นเป็นแถวแนวเด่นงามยืนต้น
สะพรั่งด้วยผลเนืองแน่นเช่นคนเปี่ยมภูมิปัญญา
เด่นดังนั้นคือบูรพา ....."

เมื่อมีเป้าหมายก็ไปดูรายชื่อน้องและเลขที่ ลงชื่อจองหัวเลย 55555   ใกล้เริ่มพิธี พิธีกรกล่าวเชิญเทวดา นั้นไง! มาแว้ว มาเป็นเม็ดเลย ทั้งลมทั้งฝน ลอยมาทางนี้หมด ผู้ปกครองตัดปอยผมท่ามกลางมวลมหาฝน ส่วนพระเราแวบไปหลบฝนก่อน รอพิธีกรนิมนต์ไปปลงผมให้น้อง พอถึงเวลาฝนก็เบาลงแล้วเลยได้ปลงอย่างสบายๆ ปลงครั้งนี้เป็นการปลงออกงาน คือ ต้องระวังไม่ให้บาดหัวน้อง เพราะพ่อแม่ญาติพี่น้องเขามองเราอยู่ ถ้าหัวลูกเขาท่วมด้วยเลือดี๋ยวเสียงชื่อ 55555   ผมก็ปลงไปเรื่อย จู่ๆไอ้น้องก็น้ำตาไหล เราก็ตกใจ เฮ้ย! ไม่บาดสักหน่อย ร้องไห้ทำไมเนี่ย น้องก็บอกเปล่าครับ เรากก็คิดว่าน้องคงปลื้มเลยถามว่าพ่อแม่มาไหม น้องน้ำตาไหลมากกว่าเก่า ไม่มาครับ ฮือๆ เราก็..อ่อม แล้ววันบวชพ่อแม่มาไหม น้องน้ำตาไหลอีก แล้วตอบว่า ม่ายยมาคร๊าบบบTT ก็เลยให้กำลังใจไปว่า พ่อแม่อาจมาก็ได้นะ เราก็รีบๆปลงให้เสร็จ ถ่ายรูปหมู่จบเกมส์ 

TT

 

น้องมาบวชรอบนี้ ที่มาๆเนี่ย เป็นระดับเพชรนะครับ ส่วนหนึ่งได้หายไปกับกระแสสื่อสีดำ พ่อแม่กลัวลูกโดยหลอกบ้าง กลัวโดนล้างสมองบ้าง ต่างๆนาๆ น้องที่มาได้ต้องเข้มแข็งจริงๆ ไม่หวั่นไหวในสิ่งต่างๆ มุ่งบวชเอาบุญให้พ่อแม่มุ่งฝึกฝนตนเองตามพุทธวิธี

 

สุดท้ายท่านใดสนใจเป็นเจ้าภาพข้าวหม้อแกงหม้อก็เชิญเลยนะครับ มาเอาบุญสนับสนุนอายุพระศาสนากัน เจริญพร

 

Lp Honn

 

ID Line    pveerachart

 

https://www.facebook.com/pveerachart.maheysakkor