ทุกคนเคยมีความรักใช่หรือไม่?
ความรักในความหมายผมก็ คือ เราจะมีความสุขทุกครั้งที่เราได้อยู่ใกล้สิ่งๆนั้นหรืออยู่ใกล้คนๆนั้น ถ้าจะเอาแบบชัดเจนก็ความรักแบบหนุ่มสาวไง จำได้ไหม? เราอยากเจออยากพบหน้าอยากคุยด้วย หรือแม้เราแค่นึกถึงเราก็ยิ้มมือบิดผ้าไปมา แต่ความรักแบบนี้คนส่วนใหญ่ในโลกก็คงได้พบเจออยู่
แต่ความรักที่ผมมาเจอตอนเข้าวัดพระธรรมกายมันเป็นความรักอีกแบบ มันเป็นความรักที่เบิกบานปลื้มปริ่มหัวใจ เมื่อมันเกิดขึ้นแล้วเราจะมีความสุขแบบที่ไม่เคยมีมาก่อน มันจะทำให้คุณอยากจะให้ทุกคนในโลกมีความรักแบบนี้ ความรักที่ผมพูดถึงก็คือ "รักการสร้างบุญ"
ผมเริ่มศึกษาความรักแบบนี้เมื่อตอนอยู่ ม.6 เทอมสอง ที่เคยเล่าไปครั้งก่อนๆ ว่าได้มาเป็นอาสาสมัครที่บ้านจราจร ในครั้งนั้นผมยังไม่รู้ว่าจะเรียกสิ่งนี้ว่าอะไร แต่รู้สึกดีลึกๆในใจ มองเห็นสาธุชนที่มาวัดมีแต่รอยยิ้ม เห็นรถบัสมากมายพาคนมาวัด เห็นการแบ่งปันช่วยเหลือ และในวันอาทิตย์วันนั้นผมทำหน้าที่จนส่งรถคันสุดท้ายออกจากวัด เก็บอุปกรณ์ต่างๆ แล้วก็ชวนเพื่อนที่มาด้วยกันปีนไปบนหลังคารถตู้ที่เหมือน บก. เคลื่อนที่ ผมนอนบนหลังรถตู้ มองดูท้องฟ้ายามค่ำคืนเหนือวัดพระธรรมกาย เห็นหมู่ดาวมากมายระยิบระยับ ในใจก็คิดว่าทำไมเราโชคดีขนาดนี้ที่ได้มาที่วัดพระธรรมกาย ทำไมเรามีความสุขจังเลย ทำไมเรารู้สึกอบอุ่นจัง ทำไมเรารู้สึกว่าที่นี่คือบ้าน ผมนอนดูดาวไปคิดไปจนกระทั่งพี่เขามาตามเพื่อให้เตรียมตัวเดินทางกลับบ้าน
ความสุขที่ผมได้รับมันมาจากการสร้างบุญครับ เราอาจไม่มีเงินทองทำบุญมากมายเหมือนใครเขา แต่เราก็สร้างบุุญได้ในแบบที่เราเป็น ให้เราสวมหัวใจแห่งการเป็นผู้ให้ ให้โอกาสผู้คนทั้งหลายได้มาสร้างบุญ แม้เขาจะชอบเราหรือไม่ก็ตาม เราก็ต้องทำหน้าที่กัลยาณมิตร แล้ววันหนึ่งเขาจะรักการสร้างบุญจน "ตกหลุมรักวัดพระธรรมกาย" อย่างที่เราเจอมา
Lp Honn
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น