การบวชว่ายากแล้ว การบวชต่อยิ่งยากกว่า และสิ่งที่ยากสำหรับพระใหม่ก็คือ "การปลงผม"
วันนี้วันโกนครับ ก็เลยอยากมาเล่าเรื่องนี้ให้ท่านทั้งหลายได้ฟังกัน แต่คงไม่ได้ลงเรื่องประวัติความเป็นมาอะไรนะครับ เพราะท่านคงไปหาอ่านได้ในอากู้กู๋
ผมจะเล่าในสิ่งที่อากู้กู๋ไม่มี(คิดว่านะ) อยากอ่านยังครับ.....เงียบ ไม่มีเสียงตอบ เอางี้ๆ เพื่อเป็นการเชคความพร้อม ขอเสียงปรบมือหนึ่งครั้ง สองครั้ง สามครั้ง มีใครปรบบ้างครับ หันไปดูเพื่อนข้างๆด้วย555 คงมองเราแปลกๆ
เรื่องวิธีการปลงผมของพระ เรื่องนี้สำหรับที่วัดพระธรรมกายนะครับ วัดอื่นไม่ทราบว่าเหมือนกันไหม การมาบวชที่วัดเนี่ย จู่ๆจะเดินเข้ามาแล้วบวชเลยยังไม่ได้นะครับ ต้องผ่านการฝึกอบรมก่อน ช่วงแรกต้องถือศีลแปดประมาณเกือบเดือน และการปลงผมครั้งแรกเกิดขึ้นตอนถือศีลแปดนี้แหละ ที่วัดจะจัดพิธีตัดปอยผมและปลงผม วันนั้นเราแค่นั่งเฉยๆ แล้วจะมีพระอาจารย์มาปลงให้อย่างสบายๆ ถ้าหัวเราสิวเยอะหน่อยเลือดก็ออกเยอะหน่อย5555 บางทีพ่อแม่นาคจะรู้สึกเจ็บแทน
อีกครั้งที่ปลงผมก็วันก่อนบวช อันนี้พระพี่เลี้ยงปลงให้ครับ นาคยี่สิบคนต่อพระพี่เลี้ยงหนึ่งรูป รอนานหน่อยแต่ปลอดภัย เมื่อบวชจนจบโครงการอบรมถ้าบวชต่อก็จะเข้าสู่โครงการพระนวกะ อันนี้ล่ะครับ ทุกอย่างต้องแข่งกับเวลาคลั้นจะรอพระพี่เลี้ยงคงไม่ทัน เอาละว้า ผลัดกันปลงผมกับพระเพื่อน
อุปกรณ์ปลงผมก็
เวลาเริ่มปลง ถ้าผู้ปลงให้บวชหลังผู้ถูกปลง ท่านจะยกมือไหว้ขออนุญาตก่อน ถ้าผู้ปลงบวชก่อนก็ปลงได้เลย ครั้งแรกของผม ที่ให้พระเพื่อนปลงให้ แค่ดาบแรก ฉึก อ๊ากกกกกก! หลุดเป็นแผ่น เลือดข้นๆแดงๆเริ่มไหลออกมาอาบหัว ดูๆพระเพื่อนจะตกใจเพราะเห็นเลือด ผมยังไม่ตกใจเท่าไหร่เพราะยังไม่เห็นผลงาน ต้องรอไปส่องกระจกนั้นแหละ ม่ายยย! TT
เราผลัดกันปลงมาหลายรอบ เลือดหมดไปหลายลิตร(เวอร์ปะเนี่ย) จนเริ่มชำนาญครับ จนไม่มีแผลเลย เราก็ก้าวเข้าสู่การปลงผมด้วยตนเอง ปลงด้วยตัวเองครั้งแรกใช้เวลาครึ่งชั่วโมง ปลงจนฟองยาสระผมแห้ง กระจกที่ใช้ส่องก็ส่องได้แต่ด้านหน้า ด้านหลังมองไม่เห็น ต้องเอามือคล่ำๆเอา ผลคือ เลือดสาด ปลงไม่เกลี้ยง
ผมก็ฝึกมาเรื่อยๆ จนรู้หลัก คือ เราต้องจินตนาการภาพหัวเราไว้ในใจ เอามือคล่ำจนรู้ทรงหัว เวลาปลงแค่ลากมีดพอ อย่าออกแรงกด ใบมีดจะทำงานของมันเอง อารมณ์คล้ายๆหวีผม และตรงจุดที่พลาดคือหลังใบหูทั้งสองข้าง ต้องมาย้ำๆสักหน่อย
จากนั้นฝึกแบบไม่ใช้กระจก ฝึกหลับตาปลง ปลงมือเดียว ฝึกใช้เวลาให้น้อยๆ เนี่ยแหละท่านผู้ชม ยากไหมครับ ส่วนหัวข้อที่ว่า ให้ความหวัง ให้โอกาส ให้อภัย ผมจะสรุปให้นะครับ
ให้ความหวัง คือ เราต้องให้เพื่อนมีความหวังในการปลงผมที่หัวเรา เหมือนการทำงานต่างๆ ต้องให้ความหวังกับทีม มันจึงจะเกิดกำลังใจ
ให้โอกาส คือ ให้เพื่อนได้ลงมือปลงผมเรา ก็เหมือนให้โอกาสเพื่อนทำงาน แม้ว่าเขาจะไม่เก่ง แค่มีใจก็พอ
ให้อภัย คือ เพื่อนทำใบมีดบาดหัวเรา เราก็ต้องให้อภัย เหมือนกับการงานต่างๆที่เพื่อนเราทำไป ใหม่ๆก็พลาดเป็นธรรมดา เราต้องให้อภัยกัน จะได้ทำงานอย่างมีความสุข
เป็นไงครับเรื่องเล่าวันนี้ที่เอามาฝาก หวังว่าโอกาสหน้าจะติดตามกันอีกนะครับ ท้ายสุดขอให้ทุกท่านมีความสุขกายใจเข้าถึงธรรมของพระพุทธเจ้าได้โดยง่ายโดยเร็วพลันเทอญ
พระวีรชาติ มเหสกฺโข
Lp Honn
https://www.facebook.com/pveerachart.maheysakkor
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น