ในใจผมลึกๆ อยากจะเขียนเรื่องเกี่ยวกับชมรมพุทธมากๆ เลยครับ เพราะกลัวว่าวันใดวันหนึ่งผมจะจำมันไม่ได้ และอีกอย่างผมอยากให้รุ่นน้องที่ได้มาอ่านมีกำลังใจในการสร้างบารมีด้วย หรือเมื่อผมอยู่บนเตียงคนป่วยนับถอยหลังวันสุดท้ายของชีวิต ก็หวังว่าจะมีคนใจดีมานั่งอ่านเรื่องเหล่านี้ให้ผมฟัง
ความเป็นมาของชมรมพุทธเนี่ย ไม่ใช่จู่ๆจะเกิดขึ้นมาเองนะครับ มันต้องมีที่มาที่ไป และไอ้ที่มาที่ไปเนี่ยคงสามสิบกว่าปีได้ผมคงไม่เล่าหรอก รอพี่ๆรุ่นเดอะมาเล่าดีกว่า ของผมเอาแค่ช่วงชีวิตผมพอ ช่วงที่ได้มีโอกาสมาอยู่ในบ้านที่เรียกว่า "พุทธบูรพา"
ผมอาจจะเล่ากระโดดไปกระโดดมานะครับ นึกอะไรได้ก็เล่าเรื่องนั้นแหละง่ายดี555 สำหรับตอนที่ 1 ผมได้ไปเปิดลิ้นชักแล้วเจอกระดาษชิ้นหนึ่ง ซึ่งผมเก็บมันมาตั้งแต่ปี 47 ในกระดาษนี้มีข้อความที่ถูกเขียนจากคนหลายคน แล้วคนหลายคนนี้ได้เขียนถึงตัวผมเอง กระดาษนี้จำได้ว่าพี่ประธานชมรมพุทธให้น้องๆในชมรมเขียนความดีของเจ้าของกระดาษ โดยที่เราจะนั่งล้อมกันเป็นวงกลม เขียนเสร็จก็ส่งต่อไปเรื่อยๆ จนเขียนครบทุกแผ่น แล้วส่งคืนเจ้าของกระดาษ
เมื่อผมได้อ่านข้อความในกระดาษ ผมยิ้มเลยครับ ที่ยิ้มเพราะได้รู้ว่า พี่ๆน้องๆในชมรมมองเห็นอะไรในตัวเรา และสิ่งที่ตามมาติดๆก็คือกำลังใจครับ กำลังใจที่จะสร้างบารมีในชมรมพุทธ ผมว่าเป็นกิจกรรมที่ดีนะครับ ดีกว่าเราไปนั่งจับผิดกัน ถ้าจับผิดกันประโยชน์ก็ไม่เกิดอะไร มีแต่เสียกำลังใจ หนักเข้าๆเดี๋ยวก็หลุดจากการสร้างบารมี
ทุกครั้งที่มีโอกาสไปเยี่ยมน้องๆชมรมพุทธ ก็จะชอบแนะนำกิจกรรมนี้ให้ตลอด ลงดูนะครับน้องๆที่เข้ามาอ่าน น้องจะรู้สึกดีเหมือนผมจนผมต้องเก็บกระดาษแผ่นนี้มาสิบกว่าปี ^-^
พระวีรชาติ มเหสกฺโข (หลวงพี่ฮอน)
วิศวกรรมศาสตร์ เครื่องกล ม.บูรพา
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น