ตามหัวข้อครับ วันนี้จะคุยเรื่องนี้แหละครับ เพราะมันเป็นประโยคเด็ดๆที่สมัยผมเรียนมักจะถูกถามทุกๆปีครับ และส่วนใหญ่ก็มาจากคนที่ไม่เคยมาวัดพระธรรมกายเลยแม้แต่ครั้งเดียว ^-^ยิ้ม
ก่อนอื่นผมมีเรื่องหนึ่งอยากจะเล่าให้ท่านฟังครับ มีน้องผู้หญิงคนหนึ่งชื่อบี เธอเป็นคนอำเภอสัตหีบ จังหวัดชลบุรี พ่อเป็นทหารเรือ แม่เป็นคุณครู น้องบีเป็นเด็กที่มีระเบียบวินัยมากเพราะทั้งพ่อและแม่นำบทฝึกในสายวิชาชีพตนมาฝึกลูกสาวของตนตั้งแต่ยังเล็กๆ ทำให้น้องบีดูโดดเด่นกว่าเพื่อนๆในรุ่นเดียวกัน รวมถึงเรื่องการเรียนด้วยสอบได้อันดับต้นๆตลอด เนื่องเพราะแม่ที่เป็นคุณครูคอยสอนเสริมให้ทุกวัน แต่ใช่ว่าน้องบีจะสมบูรณ์ไปซะทุกเรื่อง พ่อแม่ของน้องบีรู้ว่าลูกของตนนั้นเป็นคนใจอ่อน ชอบตามใจเพื่อน ถ้าเจอเพื่อนดีก็ดีไป แต่คราวไหนเจอเพื่อนพาไปเกเรก็ไปกับเขาด้วย เรื่องนี้พ่อแม่ของน้องบีเป็นกังวลอย่างมาก ฉะนั้นพอถึงเวลาที่น้องบีต้องเรียนมหาลัย พ่อแม่เลยอยากให้เรียนใกล้ๆบ้าน เลยมาลงเอยที่ ม.บูรพา เนี่ยแหละ จะได้กลับบ้านได้บ่อยๆ ใกล้หูใกล้ตาพ่อแม่ดี ก่อนเข้าเรียนพ่อของน้องบีได้ติดต่อพี่สาวของตนที่มีบ้านอยู่ที่ตลาดหนองมนบางแสนว่าจะให้น้องบีไปพักที่บ้านในช่วงที่เรียนมหาลัย ซึ่งป้าน้องบีก็ดีใจมากที่หลานสาวของตนจะมาอยู่ด้วย ก่อนน้องบีจะไปเรียนมหาลัย พ่อแม่ของน้องบีได้สั่งไว้กับลูกว่าให้กลับบ้านทุกๆเสาร์อาทิตย์ ถ้าไม่ติดเรียนติดกิจกรรมอะไร และเมื่อถึงเวลาเรียนมหาลัยป้าน้องบีก็จะดูแลหลานสาวเป็นอย่างดีในทุกๆเรื่อง เมื่อถึงเวลาน้องบีกลับบ้าน พ่อแม่ของน้องบีก็ได้พูดคุยอบรมให้น้องบีอยู่ในกรอบตลอดเวลา เนื่องจากน้องบีต้องเจอเพื่อนจากที่ต่างๆมากมาย ต่างนิสัยใจคอ มีทั้งดีและไม่ดี แต่เพราะการวางแผนดูแลลูกแบบนี้ทำให้ในระหว่างเรียนมหาลัย น้องบีไม่เคยมีปัญหาอะไรเลย สามารถเรียนจบรับปริญญาได้อย่างสบายๆ
เป็นไงครับ เรื่องน้องบี เรื่องนี้ผมแต่งเมื่อกี้นี้เองล่ะครับ 555 กำลังจะนำมาเปรียบเทียบอะไรให้ท่านฟังครับ ผมขอบอกตรงๆ เลยนะครับ ที่ผมมีกำลังใจสามารถรักษาศีลได้เนี่ยเป็นเพราะว่าวัดพระธรรมกายครับ เพราะมีพระอาจารย์จากที่วัดนี้ได้เข้าไปสอนในเรื่องบาปบุญคุณโทษที่ชมรมพุทธมหาลัย ซึ่งเรื่องนี้มันหาเรียนยากที่มหาลัยซะด้วยสิ ไปสอนจนผมกล้าที่จะปฏิเสธเหล้าในวงได้ เหล้าที่มีรุ่นพี่คณะวิศวะยื่นให้ด้วยล่ะครับ555
และพี่ๆน้องๆ ชมรมพุทธก็คงเหมือนๆกับผมเนี่ยแหละ จึงไม่แปลกที่เด็กชมรมพุทธจะไปวัดพระธรรมกายบ่อยๆ เพราะจะได้ไปเจอหลวงพ่อธัมมชโย เจอหลวงพ่อทัตตะ เจอพระอาจารย์ที่คุ้นเคย คอยขนาบแล้วขนาบอีก ให้ละชั่ว ให้ทำดี ให้ทำใจผ่องใส ท่านสอนทีหนึ่งก็ใช้ได้ไปเดือนหนึ่ง จะสิ้นเดือนมันชักลืมๆว่าท่านสอนอะไร เลยต้องกลับไปให้ท่านขนาบอีก5555 กลายเป็นว่าไปวัดพระธรรมกายเนี่ยอย่างน้อยก็เดือนละครั้งครับ
ส่วนวัดอื่นๆโดยเฉพาะวัดรอบๆมหาลัยเนี่ยพวกเราไปบ่อยอยู่นะครับ เพราะชมรมพทธเราจัดตักบาตรทุกๆวันพฤหัสฯ ก็จะนิมนต์พระวัดต่างๆใกล้มหาลัยเนี่ยแหละครับ ไปทีหลวงพ่อหลวงตาท่านก็เมตตาสอนธรรมะมากบ้างน้อยบ้างตามแต่โอกาส และหลายๆครั้งเด็กชมรมพุทธอย่างเราก็ไปขอความเมตตาที่วัดท่านเรื่องหม้อถ้วนชามกะละมังครับ เอาไปจัดงานทำบุญในมหาลัย จัดค่ายบ้าง ออ..ที่สำคัญหลวงพ่อหลวงตาท่านก็เมตตาให้ขนมนมกล่องจากการบิณฑบาตมาให้พวกเราไปจัดค่ายด้วยครับ และทุกๆปีพวกเราเด็กชมรมพุทธก็จะไปทำบุญทอดกฐินที่วัดต่างๆ ที่เราเคยไปขอความเมตตาจากท่านครับ อีกวัดหนึ่งซึ่งไกลจากมหาลัยไปหน่อย เป็นวัดป่าอยู่ใกล้ๆอ่างเก็บน้ำบางพระ เคยไปทำวัตรเย็นนั่งสมาธิ ที่นั้นบรรยากาศสงบดี บางอาทิตย์พวกเราก็ไปทำบุญที่วัดนี้ครับ
สรุปคือเราไปทุกวัดครับ แต่จุดเริ่มต้นเส้นทางบุญของเรามาจากวัดพระธรรมกายก็เท่านั้นเอง และได้วัดต่างๆที่พอไปได้สะดวกเป็นที่สั่งสมบุญบารมี คงเหมือนกับน้องบีที่มีป้าคอยดูแลตอนเรียนอยู่มหาลัย แต่จะต้องหมั่นกลับไปบ้านให้พ่อแม่ได้อบรมสั่งสอนเป็นระยะๆ เพื่อประคองตนให้อยู่กับร่องอยู่กับรอยจนสามารถเรียนจบมหาลัย
หลวงพ่อธัมมชโยท่านมักสอนให้ลูกศิษย์ไปทำบุญที่วัดใกล้บ้าน สอนให้ใส่บาตรพระหน้าบ้านทุกวัน เพราะเราจะต้องช่วยกันทำนุบำรุงพระศาสนาให้เจริญรุ่งเรืองต่อไป ผมว่าทุกวัดมีความสำคัญหมดนั้นแหละครับ ปู่ย่าตาทวดของเราท่านสร้างมาหวังใช้เป็นแหล่งอบรมศีลธรรมแก่ลูกหลานในอนาคตจริงไหมครับท่าน......
พระวีรชาติ มเหสกฺโข (หลวงพี่ฮอน)
วิศวกรรมศาสตร์ เครื่องกล ม.บูรพา
สุดยอดเลยค่ะหลวงพี่ ตอบได้เป็นเหตุเป็นผลมากๆ
ตอบลบ